181 — 
loof draagt en men veroorlove zich niet met hem te 
schertsen (1).» 
In de iconografie wordt de H. Amator met eenen omge¬ 
houwen Eikestam en de H. Brigitta met eenen Eiketak 
afgebeeld. Wat dit beteekent, werd reeds uitgelegd (zie II). 
De allegorische Sterkte is eene vrouw met een Eike- 
twijg in de hand. 
XV. De Eik in de Kunst. 
VonPerger gewaagt van Dichter eiken. Hij zegt, dat in het 
dorp Harvstehude, bij Hamburg, Hagedorn’s Eik staat, en 
bij Wöbbelin (Mecklenburg-Schwerin) de Eik, waaronder 
Körner begraven ligt — Körner (2), welke de Duitsche 
Eiken zoo schoon bezongen heeft : 
« Avond wordt het ; al de stemmen zwijgen ; 
Rooder straalt der zonne laatste gloed ; 
Denkend zit ik onder uwe twijgen 
En, zoo vol en koen, zingt mijn gemoed. 
’s Levens sappig groen doet uwe kronen nijgen : 
Trouwe tuigen ouder tijden, neemt mijn groet : 
Want de sterkste reuzen onzer wouden 
Blijven ons in al uw pracht behouden. 
Tijd doet veel in stof en niet verzinken ; 
Schoonheid, adel stierven vroeg den dood ; 
Door uw dichte bladerkruinen pinken, 
Stervend, stralen van het avondrood !... 
Maar de tijd kon u toch niet verminken, 
Liken van ons land, zoo machtig groot ; 
En uw twijgen roepen : t duizend keeren : 
Echten roem en kan de dood niet deren ! » 
Andere Dichters hebben onzen boom gehuldigd. Vroeger 
wezen wij reeds op Homerus, Ovidius, Virgilius, Vondel, 
(1) Von Perger, 301. 
(2) Zie mijne Bloeiende Reuzen. 
