182 
Hoogvliet. Meer uittreksels konden hier volgen ; doch dit 
zou ons van het reine gebied der folklore wegvoeren. 
In de volksliederen werd meer van de Linde gesproken, 
dan van den Eik ; toch werd dezen niet vergeten. In 
Bloeiende Reuzen gaven wij de Ballade van Inga de Mul¬ 
der smeid, welke voor keerrijm heeft : Die]) in het Eiken¬ 
woud , het groene . 
De Rederijkerskamers — die arme beschermsters der 
Poëzie droegen meest altijd den naam eener plant. Te 
Eecloo bestond er eene : Eikels worden hoornen , hetgeen 
zelfs een spreekwoord geworden is en op den naam der stad 
ziet. Te Vlaardingen bestond de Akerboom (d. i. de Eike- 
boom). 
Op openbare gebouwen vindt men Eiken- met lauwerloof 
vereenigd. Hoe schilders en beeldhouwers de Sterkte 
t 
afbeelden, werd hooger aangewezen (zie XIV). In den 
Gothischen bouwstijl wordt menigmaal het Eikeblad als 
sieraad gebruikt. 
XVI. De Eik in de Geschiedenis. 
Een Eik, vermaard in de geschiedenis van het Nieuwe 
Werelddeel, is de Eik van Hartford, in Connecticut (men 
noemt hem nog Eik der keure). Prachtig mccht men den 
boom heeten. In eene opening van den stam konden zonder 
moeite meer dan twintig personen schuilen ! Wanneer hij 
geboren werd, wist niemand ; doch iedereen uit dit deel 
van Nieuw-Engeland groette hem met eerbied en zag hem 
aan als den bewaker der streek, als een soort van talisman. 
Goeverneur Willis wilde het bosch, waarover de Eik te 
gebieden scheen, uitroeien. Dit voornemen baarde groote 
opschudding ! Zou de zoo geliefde Eik door vreemd geweld 
sterven? Eene afvaardiging der inwoners werd naar Willis 
