— 183 — 
gezonden en smeekte dezen den boom te willen sparen. 
Was het de Eik niet, welke des zomers de spelende kin¬ 
deren overlommerde en hen allen beschermde ? De goever- 
neur luisterde naar de gegeven beweegredens en zag van 
zijn voornemen af. In 1622 gaf Karel II — men vergete 
niet, dat de Vereenigde Staten toen nog aan Engeland 
toebehoorden — eene keure of een charter aan den Staat 
van Connecticut. Zorgvuldig werd deze keure bewaard. 
Toen Jacob II, opvolger van Karel II, de ontbinding van 
Nieuw-Engeland uitsprak, en een nieuw bestuur benoemde, 
wilde Connecticut zich niet onderwerpen en behield den 
ouden goeverneur Threat. Den 31 October 1687 trok de 
gezant van den Koning, Sir Edm. Andross naar Hartford, 
ten einde zich met geweld van de keure meester te maken. 
Hij riep eene vergadering bijeen en het kostbaar geschrift 
werd er op eene tafel gelegd. Andross dacht reeds in het 
bezit van het charter te zijn, toen in eens al de lichten 
uitgingen. Van de verwarring, welke hieruit voortsproot, 
werd gebruik gemaakt om de keure weg te voeren. Wads¬ 
worth, een der vurigste verdedigers van het jonge Hartford 
deed het en verborg de oorkonde in den Eik. Van daar de 
naam Eik der keure. Ze bleef er tot het jaar 1688, in 
hetwelk Jakob II uit Engeland verjaagd werd. En hoe ver- 
ging het met den ouden boom ? Den 21 Augusti 1857 
luidden al de klokken te Hartford. Was er een weldoener 
gestorven ? Ja, een beschermer — de Eik der keure was 
gevallen, door den ouderdom overwonnen. Lijkzangen 
werden gezongen en de inwoners namen, eerbiedig, twijg¬ 
jes en houtstukjes naar huis mede, om ze, als aandenken, 
te bewaren 1). 
(1) Is. Teirlinck, Bloeiende Reuzen . 
