— 187 — 
haar loof. Deze noemt men nog manneke ; bij De Bo heet 
men ze : varweeke, varfaeke en variëeke. 
In het Zuiden van Oost-Vlaanderen hebben wij Eekeleere 
(m.) gehoord : leere — laar (zooals appeleere voor appelaar). 
De vrucht heet Eikel en Aker. In Vlaanderen Eekel en 
Eekele\ in West-Vlaanderen (volgens De Bo), Eekeling 
(m. en o.). Eekelnoot , Eekelnote , Eekelneute, Eekenoot , 
Eekenote, Eekeneute (al die woorden zijn v.). In Groningen 
(volgens Molema) (1) hoort men Ehkel. Eenige willen 
hebben, dat de Eikel zijnen naam van Ei gekregen heeft, 
naar den vorm. « Andere heeten se Eychel , om dat se een 
kleyn Ey oft Eycken van maecksel ghelyckt (2). » Doch 
dat is volksetymologie. 
Het bekertje, waarin de eikel ligt, heet Eikeldop in 
de woordenboeken; in het Zuiden van Oost-Vlaanderen 
pijpke , in West-Vlaanderen schuitje. 
Aan de schors geeft men den naam van Run (in Vlaan¬ 
deren Eekeschusse = eikeschors). — Het spint heet in 
Vlaanderen spek (zie hier X). 
De Galnoten heeten nog : Galappels en Eikenappels (in 
Vlaanderen Eekappels) ; Dodoens neemt een verschil aan 
tusschen Galnoot en Eikenappel : de eerste groeit op de 
Eiketakjes en de tweede op de bladeren (blz. 1293). 
Eenige andere namen, die idiotismen zijn en aan den 
Eik hun ontstaan te danken hebben, geef ik hier op : 
Eikelvormige oorbellen krijgen in Vlaanderen den naam 
van Eekels. 
In West-Vlaanderen (De Bo) heet men den meikever 
Eekronker of Eekemulder (m.); —-in de Woldstreken 
(3) Molema, Wdb.der Groningsche Volkstaal , 
(4) Van Ravelingen in Dod, 1291, 
