— 267 — 
meeste bloemen zijn rechtopstaande, eenkleurig, wijd open 
en zelden welriekend. 
Behalve die onderzoekingen, welke voornamelijk de 
poolstreken betreffen, bezitten wij ook eenige verstrooide 
opgaven omtrent andere landen : 
W. J. Behrens (1) vond omstreeks einde Mei op het 
eiland Spiekeroog, 22 in bloei staande bloemen; daarvan 
waren er 32 0 / o windbloemen en 68 °/ 0 insectenbloemen. 
De verhouding der windbloemen is volgens Schr. veel 
sterker dan op het naburige vasteland. De windbloemen 
worden vooral aangetroffen dicht bij de kust, in de weiden 
die aan den zeewind blootgesteld zijn, terwijl de insecten¬ 
bloemen bijna uitsluitend voorkomen in de dalen, die door de 
duinen tegen den wind beschut zijn. Vele insectenbloemen 
zijn grooter en sterker gekleurd dan de exemplaren der- 
zelfde soort die op het naburige vasteland groeien, hetgeen 
volgens Schr. aan de armoede aan insecten op de Noordzee- 
eilanden moet worden toegeschreven. 
Delpino (2) maakt de bemerking dat, van de vijftien 
door Behrens genoemde insectenbloemen, slechts eene 
enkele, nl. Salix , de hulp der insecten volstrekt noodig 
heeft; bij alle overige is spontane zelfbestuiving mogelijk. 
Er zijn slechts 3 soorten, die tot bevruchting door bijen 
aangepast zijn (2 Viola's en Lotus). De zeven windbloemen 
zijn daarentegen schier uitsluitend tot kruisbevruchting 
aangepast, hetgeen de gewichtige rol van den wind op het 
eiland Spiekeroog nog meer doet blijken. 
(1) Biologische Fragmente, in Jahresber. der Naturw. Gesellsch. zu 
Elberfeld, 1880. 
(2) Proporzione delle piante anemofile ed entomotile nelle isole. — 
Rivista botanica delT anno 1880, p. 50. 
