— 385 
De bloem is proterandrisch : aanvankelijk zijn de 
stempels nog klein, en door de meeldraden bijna gansch 
verborgen. Door de wijze waarop de meeldraden opengaan 
en door hunne bewegingen stemt deze soort met A. Nd- 
pellus overeen. Het getal der meeldraden, die te gelijker 
tijd, uitgestrekt worden en hun stuifmeel ontlasten, is 
gewoonlijk gering, waaruit volgt dat de bloem langen tijd 
in het mannelijk stadium blijft. 
De honigklieren zijn groot en zwartblauw; de honig- 
bladeren hebben den vorm, in fig. 65 afgebeeld. 
Wij hebben geene bezoekers gezien. (Gèdre, 28 Aug. 
1889, 1200 m.) 
143. Aquilegia pyrenaica D. C. — PI, XII, fig. 52-56. 
— (Donkerblauwe bijenbloem. — Fleur mèlittopliile d'un 
bleu sombre .) 
De bloem is schuin overhangend, alleenstaande aan den 
top van den tengeren stengel. De sporen der vijf kroon-- 
bladeren zijn nauw, aan hun uiteinde meer of minder 
(soms haakvormig) gebogen ; iedere spoor is aan den 
ingang 5 à 6 mill, breed, en bereikt 20 mill, diepte (fig. 54). 
De bloem is proterandrisch ; de meeldraden en de stijlen 
ontwikkelen zich nagenoeg zooals bij Aconitum Ndjgellus : 
wanneer de bloem opengaat zijn de stijlen nog klein, door 
de meeldraden verborgen ; deze zijn naar achteren omge¬ 
slagen, en de helmknoppen zijn gesloten. De meeldraden 
worden achtervolgens rechtgebogen en de helmknoppen 
gaan open. In fig. 55 hebben wij een androecium afgebeeld, 
waarin een tiental meeldraden reeds rechtstaan, terwijl de 
overige nog omgebogen zijn. Wanneer al de helmknoppen 
opengegaan zijn en in ’t midden der bloem staan komen de 
vijf stijlen op hunne beurt te voorschijn en spreiden zij zich 
uit. Alsdan kan, althans gedurende eene korte wijl, zelf- 
25 
