D E D I e ATIO. 
cit diuina quaedam humanitas atque 
va, ad quam Te Patris atque Avi 
mi imitatio, vna Te digna & vere Regalis 
lina, erudiuit, quamque ita omnibus Tvis di- 
ctis, foetis, ipfo denique placido illo, & ab omni¬ 
bus Gratiis obfelfo Vultu Tvo, expromis, vt ma¬ 
gis, clementiae Tvae confidendo, quam altitudi¬ 
nem Tvam verendo, coli velle videare. Tanta 
eft, tamque incredibilis Tvi, Domine, nominis 
apud omnes caritas, vt, cum hoc Mufciim, in lu¬ 
ce conlpectuque collocandum, aliqua inprimis 
efficaci illecebra commendare oculis hominum 
ftudiisque cuperem, nulla occurreret potentior, 
quam fi illo ipfo tam amabili nomine Tvo eius 
aditum exornarem. Ita enim mihi perfuaferam, 
vt neminem fore putarem, qui non. Eius dulce¬ 
dine inuitatus, Mufeum ipfum perfpicere geftiret. 
Quod fi focilem Te huic confilio meo inftituto- 
que praebere, & admittere hanc conlecrationis 
pietatem volueris, tum vero demum, ine operae 
atque impenfae, in Mufeo meo condendo & inftru- 
endo pofitae, & pretium fecifle, & fummum fru- 
aum cepifle, arbitrabor. Id vti me & altitudo fo- 
ftigii eius, in quo Te, Princeps Optime, fapi- 
ens & Saxoniae literisque in primis fouens proui- 
dentia 
■ 
