18 
ERNST W. SELMER. 
[Nr. 4 
NF A: D. 
(Fortsettelse). 
So var det ein kveld i hiindedagane året fyrr me vart fer¬ 
dige med storskulen. Me var på heimror frå fiskestaden, men 
hadde ikkje fenge bein. Eg rodde og Tolleiv hamla. Me var 
ikkje retteleg i godlag. Ikkje eingong Tolleiv, som elles er mykje 
pratsam, sa noko. Me berre rodde og hamla og tagde. Eg tvila 
for at T. grunda på eitkvart, kva det no var. Me var alt komne 
inn i stødi, og båten skura på sandgrunnen og mot ein lunn, 
men endå vart me siijande like søele. „Enn um me gjorde ei 
ferd upp i Mjåvatnet og freista auren ?“ kom det endelegfiåT. 
som eit ljost hugskot i same augneblinken. „Trur du det er 
nokor større von der då“, spurde eg. „Ja, han Nils i Urdi var 
fram i prestegarden i dag tidleg med ei heil honk fjellaure han 
hadde teke deruppe, so det er visst ein freistnad verdt. Og all¬ 
tid er det då likare enn å liggja her og dava og damla, og ikkje 
kjenna bit. Vil du, so fer me i veg i morgon tidleg“. „Ja, du 
segjer nokot“, svara eg, „der er alltid gildt på fjellet um suma- 
ren. Og so fær me vitja i sætrom med same“, lagde eg til, og 
hadde nær sagt meir. T. lest ikkje gå, men sprang uppå voren, 
og eg steig or båten på hi sida. Me sette båten fram og tok 
nygla or. So rusla me heim kvar til seg og skulde gjera alt 
reidugt til ferdi. 
Eg vakna med at døri for upp, og ho mor glytte inn. „Nei, 
ligg du rett og søv enno, Knut? han Tolleiv sit inni stova og 
ventar på deg. Klokka er snart halv seks". Eg gnika augo, 
spratt or sengi, og stelte meg so fort eg vann. Då eg kom inn 
i stova, sat han T. med kaffi og brød som mor hadde stelt til 
oss båe, endå ho måtte vita at han hadde ete fyrr. „Signe 
maten", helsa eg, „du hev stige upp i gråe otta i dag, du". — 
„Ja, det vore no synd å segja det um deg; men morgonstund 
er beste mund, veit du", og han drog på smilen. Ei stund 
etter svinga me frå geili upp i Vikamoskogen millom older og 
hjørk og hasl, og eikvar raun og fura; so upp kleivane som var 
drjuge og seige å ganga i solskinet, og endeleg bar det inn på 
dei store lyngflatone på heidi. 
[Grunnteksten er optatt ved professor M. Hægstad og 
inngår som nr. I i N F A, altså med forkortet betegnelse: 
N F A -1: A—D]. 
