42 
tuin^ have lydt: Et iriSpiritum sanctnm. — Ligesaa maa Ord¬ 
lyden af den samme Artikels andet Led efter de Ord, hvormed 
den romatianske Biskop gaaer over til det: Post confessionem beatæ 
TrinUatis, jam profiferis credere s an ct am ec cAesiam cat ho lic am 
have været s an cf atn eccles iam catholicam. De smukke, 
interessante og vigtige Ord, hvori han udlægger dette Led, lyde 
saaledes: Ecclesia quid aliiidy nisi omniiim sanctorum congregatio? 
Ah exordio enimi sæculi sive patriarchæ, sive Abraham, sive Isac et 
Jacob, sive prophetæ, sive ' apostoli, sive marhjres, sive ceteri justi, 
qui fuerunt, qui sunt, qui erunt, una ecclesia sunt, quia una fide et 
conversatione sanctificati, imo Spiritu signati, uniim corpus ejfecli sunt, 
cujus corporis caput Christus, sicut perhibetur et scriptum est. Adhuc 
amplius dico. Etiam angeli, etiam virlufes ei potestates supernæ in 
hac una confoederaniur eeclesia; aposiolo nos docente, quia in Christo 
reconciliata sunt omnia, non solum quæ in terra sunt, verum et quæ 
in cælo. Ergo in hac una ecclesia crede te communionem consecutu- 
rum esse sanctorum. Scito, unam hane esse ecclesiam catholicam, in 
Omni orhe constitutam, cujus communionem debes firmiter retinere. 
Sunt quidem et alice pseudo-ecclesice, sed nihil tibi commune cum illis, 
ut puta Manichæorum, Cataphriguarum, Marcionistarum, vel ceterorum 
hæreticorum sive schismaticorum, quia jam desinunt istæ ecciesiæ esse 
sanetæ, siquidem, dæmoniacis decepiæ doetrinis, aliter credunt, aliter 
agunt, quam Christus dominus mandavit, quam apostoli tradiderunt. 
Credis deinde in remissionem peccatorum etc. — Vi møde her for første 
Gang i den oldkirkelige Literatur sanctorum communionem, 
om end endnii ikke som en Bestanddeel af Symbolet. At det 
nemlig trods Ordene Ergo in hac una ecclesia crede te com¬ 
munionem cons ecuturum esse s anet orum ikke har staaet i det 
romatianske Symbol, fremgaaer deraf, at Nicetas umiddelbart elter 
de anførte Ord ikke alene vedbliver at omtale sanetarn eccle¬ 
siam catholicam,'^ men ogsaa ved den Maade, hvorpaa han her 
* Dønne Omstændighed er ikke aldeles afgjørende, da ogsaa Cyrillus af Jerusalem i 
Katcch. XIII først i n. 1—33 omtalet Christi Korsfæstelse, derpaa i n. 34 og 
35 Chiisti Begravelse og derefter igjen vender tilbage til Korsfæstelsen som til 
Katecliesens Hovedgjenstand. Xoget Lignende kunde ogsaa Nicetas liave gjort 
med sanetam ecclesiam catholicam og sanctorum communionem. 
