20 
VERTALING. 
dras der góden met uitverkorene Dharani’s vervullen (vereeren), in (de 4de maand) Acadha, 
o vorst, moet de voortreffelijke zetel (dier góden) altijd gereed zijn, te gelijk met de kalle 
der woning. 
Duizend zaken, welvaart eerstens, kaar geur vermeerdert e'n vergaat, 
Vorst des lands Adityadharma, offergeur blijft altijd gelijk. 
COMMENTAEIUS. 
Wij moeten kier in de eerste plaats op de onnaauwkeurigkeden der sckrijfwijze oplettend 
maken. 
1) Bijna alle letters van ket Sanskrit-sckrift zijn voorkanden , maar versckeidene daarvan 
zijn promiscue gebruikt, vooral de Q en s: sulclah, dasamo , Sambhuh , sabdate , moesten 
met den eersten s-klank, vdgavdn , gndyam, vagta, sahagrdni eckter met den derden s- klank 
geschreven worden; bh (ééne letter) is in ket woord Idbha door b en h uitgedrukt (?); in stede 
van initiale ri ( ri-vocalis) vindt ziek ra\ de ondergeschrevene t is ligt met de u te -verwis¬ 
selen, die soms even als de eerste geschreven wordt, terwijl zij op andere plaatsen hare ei¬ 
genaardige gedaante heeft; ook d ene en verder dh en w gelijken al te veel op elkander; 
ha is gebruikt in stede van u in dgddha enz. 
2) Andere medeklinkers zijn zoo weinig in figuur verschillend, dat het vooral moeijelijk 
is om k A’an t en b te onderscheiden, dragende ook nog de l door hare gedaante tot de 
mogelijkheid A r an verwisselingen bij; y in tayor is niet te onderkennen A r an n in gunér. 
Deze algemeene bemerkingen gelden ook voor de volgende inscriptie (van Pager-Ruyong) 
en deze gebreken hebben lang eene verzekerde lezing onmogelijk gemaakt. Ik zal opgeven , 
waar de steen of geschonden of ook Avel oorspronkelijk A’erkeerd uitgehouwen schijnt te zijn , 
of waar de veiwaardiger der kopij misschien eenen misslag begaan heeft. 
Gaarne zal ik echter ook verbeteringen aannemen, als daardoor eene betere A T erklaring ge- 
wonnen wordt, en ik zal trouw alle (hoeAvel geringe) conjectures opgeA r en, waardoor ik mijne 
verklarino- niet stellig vastgesteld, maar hier en daar ondersteund heb. 
Daar de meeste Indische inscriptiën, gedeeltelijk in eene A^ersmaat, gedeeltelijk ook in 
proza geschreven zijn, w-as het natuurlijk, te trachten ook hier eene versmaat te herstellen. 
Uit mijn overschrift en mijne vertaling zal men bespeurd hebben, dat het laatste gedeelte 
der inscriptie een Cloka is. 
Buiten dezen Cloka heb ik echter geene versmaat kunnen uitmaken, en ook de wijze hoe 
deze Cloka van de A’oorafgaande inscriptie afgescheiden is, maakt onwaarschijnlijk de veron¬ 
derstelling , dat het overige anders dan in proza geschreven zij. Dan dit overige gelijkt 
het meest nog op den Cloka-vorm, terwijl er geene maat uit de Wrëtta-santjaya (zie Voor- 
loopig Yerslag Amn Bali, Verk. Bat. Gen. XXII) noch uit de daarmede A r erwante Sanskrit- 
metra, genoemd Varna-vritta, die door Colebrooke (On Sanscrit and Prakrit Boetry (Asiat. 
Researches X. 468 sqq.) opgegeven worden, met de quantiteit van onze woorden in over- 
