COMMENTARIU S. 
21 
eenstemnung kan gebragt worden. Ik zal eene proef geven. Als wij de zeer vrije maat van 
den Cloka op den eersten regel der inscriptie (die kennelijk eenen afgesloten volzin inhoudt) 
wilden toepassen, zouden wij verkrijgen: 
Om! (extra versum) dvare rishabha-dhvadja-rüpo labhavacragtja kartïkah 
Cüklah pantjami tïthi, da.g3.mo radjendra-dïnah. 
Hier is in liet eerste vierendeel eene lettergreep te veel, in het derde eene te weinig; 
nu is wel eene restitutie mogelijk, als wij rishabhadje lezen (zie in het vervolg; 
dit kan echter geenen zin opleveren), en in het derde gedeelte een tu , echter , na pantjami 
invoegen, doch ook dit laat de inscriptie niet toe, die zelfs twee lettergrepen te weinig 
heeft, zijnde pantjami onjuist tot pantja verkort. Eindelijk kan ook in een Cloka nooit een 
choriambus aan het einde der twee helften staan en dien hebben wij in het laatste vieren¬ 
deel. Wij geven vooreerst dus de hoop op, om in de eerste vier regels eene maat te vin¬ 
den, en gaan tot de verklaring der enkele woorden over, hoewel ons bewust zijnde, welke 
groote hulp tot juiste lezing van foutieve teksten door de versmaat daargeboden wordt. 
I. Plet beginnende teeken is om, nog vrij duidelijk, hoewel de steen aan het boveneinde 
hier geschonden is. Dvare , locatief, in de deur , in het begin [dvara, a door , an entrance. 
Wilson). Rashabha, zoo als wij gezien hebben, moet rishabha, stier , gelezen worden. Wij 
hebben in onze inscriptie de n slechts nog onder eene andere letter gevoegd, waardoor zij 
ook eene andere gedaante aanneemt; zie nripa reg. II. III en V. Dhvadja', er is hier 
kennelijk eene fout; het teeken, dat ik dhva lezen wil, heeft de gedaante van ê ; het is 
echter verbonden met eenen overbodig aan de bh verbondenen ophaal en een op u gelijkend 
teeken beneden dezelfde letter. 
Uit rishabha . dja , met een teeken tusschen de twee deelen zal men wel niets anders kun¬ 
nen lezen, dan rishabhadhvadja , een zeer bekende naam van ((Jiva, (die den stier in het 
vaandel voert). Rishabhadja is geen woord, tenzij bedoeld worde de zoon van een stier of 
ook van eenige heiligen en vorsten, die Roth en Böhtlingk in hun Scr. woordenboek op¬ 
geven, en die stier genoemd waren; wij hebben hier echter wel stellig met Civa te doen. 
Ook moesten wij ten minst volgens de kopij rishabhadje (!) lezen, en dan blijft nog de op u 
gelijkende neerhaal aan de bh onverklaard. 
Rüpo , de gedaante hebbend. Rishabha-dhvadja-rüpo is één compositum. Dhmdja-rupo 
is te verklaren door het bekende Scr. dhvadjavat, die het teeken bezit van (den stier). 
Echter vergelijke men ook Ganamürtti , Bra/mamurtti , Vishnumürtü op Bali (Verslag van 
Bali Deel XXII p. Sfi). Mürtti, gedaante , beteekent hetzelfde als rüpa .— Mogelijk is er 
ook onder Rishabha-dhvadja-rupa een wezen bedoeld, dat alleen de gedaante van (den hemel- 
schen, onzigtbaren) Civa, welligt ten gunste der stervelingen aanneemt? De beste verkla¬ 
ring is wel door dhvadjavat , die het teeken (des stiers ) voert of bezit. 
Labha , winst , voordeel, dus met vdcra , de dag van hel verkrijgen der gunst , of de voordeelige 
dag. Vègra is dag, en heeft betrekking op het volgende titld. In labha is na de l een tee¬ 
ken, dat wij voor « zouden willen houden, als a niet gewoonlijk door eenen neêrhaal ach¬ 
ter de letter uitgedrukt werd, en als ons teeken niet ook in manggalg (regel II, in de tweede 
