COMMENTARIUS. 
27 
Van de ,9 ontbreekt de voorste neêrhaal, echter is zij verzekerd; in stede van xetradja 
heeft de steenhouwer xettradjna geplaatst; zulk een persoon zou geen zeer waardige gezel 
van een vorst en nog wel bij offeranden zijn. Het woord beteekent 1) the soul, 2) a li- 
bertine, a whoremonger (Wilson). De kunde van het Sanskrit moet al heel gering geweest 
zijn, dat er niemand in dien tijd de bespotting, in dit woord liggende, opgemerkt heeft. 
De vorst met zijne ziel te zamen zou niet als twee personen beschouwd zijn geworden, 
gelijk het volgende werkwoord bewijst; er bleef dus niets over voor lezers van deze inscrip¬ 
tie , dan te geloven dat de vorst te zamen met een liederlijk gemeen mensch , vermaand werd 
om de Suravdsavu's , de hoogste góden, te vereerenü Ik geloof dus hier zeker juist gere¬ 
construeerd te hebben. Ten overvloede geeft ons de werkman in den eersten regel, inliet 
woord Radjrendra een voorbeeld van zijne weinig correcte schrijfwijze. 
Hierop volgt het werkwoord. Uit het einde van dit woord era besluit ik met vrij wat 
zekerheid, dat wij eenen potentialis (optatief) in de derde persoon pluralis atmanepadam 
(medium) voor ons hebben, (deze gaat op eran uit). Alleen deze vorm van diergelijken 
uitgang bestaat in de paradigmata der Sanskrit spraakkunst, en wij verwachten hier dan ook 
of den imperatief of tegenover eenen vorst den optatief. Het woord begint met p; deze is voor¬ 
zien van het teeken der i (vgl. b. v. sliaslüM en tithir) ; maar zij heeft ook beneden een teeken , dat 
gewoonlijk t beduidt, echter kon verwisseld zijn met ü en mogelijk zelfs met ra. Zelfs 
schijnt de p. nog achter zich a te vertoonen, en gelijkt daardoor op h, (zie Hdcadha in reg, 
III). U kunnen wij lezen, als wij in reg. Y pushat, dushat vergeffken. Deze lange ü 
staat in dat geval tegenover de « even als in het tegenwoordig Devanagari-schrift, terwijl 
zelfs het moderne Balineesch (en het Javaansch hier en daar) de ü van de u onderscheidt 
op de wijze, die ons in onze inscriptie de woorden su/cla en rupa vertoonen. 
De beste reconstructie zoude schijnen die te zijn, dat wij de middelste akskara, (eene vrij duide¬ 
lijke t, die echter hier niet geduld kan worden, daar geene Sanskrit wortel van een wei¬ 
nig te pas komende beteekenis op t uitgaat) als foutief beschouwen, en pddjeran , een mogelijken 
oipüdjayeran, een gebruikelijken vorm van püdj (cl. 10, bij de epikers ook cl. 1; of het ook de- 
ponens zijn kan in cl. 1, blijkt niet uit Westergaard) hier zochten; de piïdjd , de niet-bloedige 
vereering zouden wij hier zeer gejast vinden, hoewel de genitief dharantndm zich niet met het 
werkwoord pudj laat vereenigen; wij zouden eenen instrumentalis verwachten. Echter zijn wij 
niet tot deze gedwongen reconstructie genoodzaakt; de i gelijkt in deze inscriptien zeer op de b 
(zie boven, en vgl. b en t in sabdate r. II). Wij kunnen dus b lezen; over pa hebben wij gesproken ; 
en eindelijk behoeven wij het teeken boven p, dat op i gelijkt, maar omtedraaijen om eene 
bovengeschrevene r te verkrijgen. Deze r is hier, even als in iayor , niet boven de volgende 
maar boven de voorafgaande akshara geplaatst. Wij krijgen dus eene wortel purb , en deze 
vindt zich in Westergaard Eadices Sanscritae als bijvorm van purv , aanvullen, implere. Wes¬ 
tergaard geeft alleen den activen vorm op, maar van eene uiterst zelden voorkomende wor¬ 
tel mogen Avel zelfs de Indische grammatici het bestaan als deponens (of medium) verge¬ 
ten hebben optegeven. 
De geheele volzin is thans: de geregte vorst en zijn adoptief-zoon mogen de Vdsava's (heer- 
