36 
COMMENTARIUS. 
en ik zou gelooven dat die ook hier bedoeld is , daar de andere meer gewone namen van 
Buddha veelvuldig in deze inscriptie verschijnen, en hier wel de hoogste god [ho t/ieos) 
als beschermer aangerolpen is. 
Het teeken, dat ik ya lees, gelijkt op sya\ door een verbindend streepje verkrijgen wij 
echter yya (vgl. reg. 1 amararyya, en reg. 20 dha(r)yya, die intusschen eenigzins verschillen (3). 
Mbkiï heeft de ü op die wijze gevormd, die wij in pürbera (vorige inscr. reg. 3) hebben 
leeren kennen; beneden is deze i\ in purna, reg. 9. De oudere vorm komt daarnaast ook 
veelvuldig in deze inscriptie voor. Het teeken des nominatiefs h ontbreekt hier en op vele 
andere plaatsen , eveneens het teeken des accusatiefs, daar waar het door anusvara (tjetjak) 
diende voorgesteld te zijn. 
Prabhum Advaya-dhvadja-nripam. Prabhu, de heer, is beduidzamer dan nripa , eig. de 
heer der mannen. Over den accusatief hebben wij reeds gesproken. Adoaxja , een naam 
van Buddha, [die geene dualiteit leent, Böhtlingk-Roth. Set. Wörterbuch). In dhvadja heeft 
de dh meer de gedaante van de d dan van de dh (zie dharma , reg. 3, adhimurtti, reg. 4 
enz.). Nripam heeft het teeken des accusatiefs niet, wel echter is de d verlengd; de n is te 
herkennen, hoewel gedeeltelijk, naar het schijnt, uitgewischt. Rupa te lezen (vgl. inscr. II. 
rishabha-dhvadja-rupa, reg. 1) verhindert de duidelijke ri-vocalis ; ook zou de vorm der r ge¬ 
heel ongewoon zijn; eindelijk is risliabhadhvadja-rupa in insc. II de godheid; hier echter 
hebben wij met een’ mensch te doen. 
Adityadharmau griyd vanggagriyam. Over het eerste woord hebben wij reeds gesproken; als 
pdtu of een ander verbum transitivum te suppleren is, moet het in den accusatief staau. 
Criyd, door Cri, de geluksgodin , of door zijn geluk. Vanggagriyam, het geluk, de gelukster 
van zijn geslacht. Het onderscheidende teeken der eerste g ontbreekt; wij kunnen dus vanggacri 
lezen, maar hij was toch zeker niet het geluk van Bengalen ( Vangga ). Wij hebben s, en 
wel eene dubbele s in stede van de tweede g ; het teeken des accusatiefs ontbreekt, of men moest 
het zoeken in het kleine haakje aan het achtergedeelte der letter. Buitendien zou grim in stede 
van griyam tegen de regelen van het Skt. zijn. Wegens de volgende a moest het teeken 
des accusatiefs de gewone m zijn, of wij moeten veronderstellen, dat hier het einde van 
een’ vers is, hetgeen ik voor onwaarschijnlijk verklaard heb. 
Amdrüryddjapratirüpam. Met dja begint reg. 2. De beginnende korte a is verschillend 
van de lange d door een’ aan de laatste gevoegden neer haal. Ygl. ons voorbeeld en ubhi- 
O O o o 
A 
lekhita reg. 21 met Adiiyadh. reg. 18. In reg. 1 is de d van hetzelfde woord niet in haar 
geheel bewaard gebleven door uitwissching op den steen. Na r is volgens gewoonte yy. Dja 
(3) Da teekeeaar heeft zich welligt laten verleiden door de twee voorafgaande s. In de kopij van 
den heer F. H. J. Netscher, die ik vooi'taan met K. N. kort aanduiden zal, is de neêrkaal met het 
voorafgaande teeken verbonden, echter de rest der letter onduidelijk. Deze kopij begint, na het teeken dat 
voor de drie eerste regels der inscriptie geplaatst is, onmiddelijk met dit teeken, dat toch in onze kopij pas 
het derde leesbare is en voorafgegaan wordt door ten minste 4 uitgewischte teekens. Een gevolg 
daarvan is, dat de volgende regels niet zoo onder de eerste staan, als bij ons, en dat de over- en 
ondergeschreven dguren soms op de verkeerde plaats staan. 
