50 
C OMMENT ARIUS. 
letten, en wij zullen voor een Oosterling dien titel niet al te onbegrijpelijk vinden. Des vorsten lig- 
chaam schittert als diamanten (13). Van zijnen glans is reeds reg. 4 gesproken; glansrijk 
door reinheid en onbevlektheid , en diergelijke benoemingen vinden zich in Sanskritische ge¬ 
schriften veel. Na badjrapandjara is eene interpunctie. Over de aanduiding van het genus 
zal ik wegens de voorafgaande opmerkingen niets zeggen. Hier zou zij juist zijn, als men 
op het volgende woord let. 
Ekdngga-dhiro; sterk door zijne lijfwacht. Hier komt de despoot voor den dag ; Adityadharma 
was, niettegenstaande al zijne deugden, niet beter dan eenig ander Indisch vorst; zijne magt 
berustte in zijne lijfwacht, zijn leger, niet in de liefde zijner onderdanen, (gelijk als die 
van den „Graf im Bart”). Ekdngga vindt zich in de opgègêvene beteekenis bij Böhtlingk- 
Roth (als plurale); in een compositum valt natuurlijk het verschil van singularis en plura¬ 
lis weg. Wilson heeft het woord niet in die beteekenis. De ê initialis vindt zich alleen op 
deze plaats, echter is zij volkomen zeker door andere schriftsoorten, tot het nieuw Javaansch 
toe; de k heeft, in stede van het middelste streepje, een anders niet verschijnend versiersel, dat mo¬ 
gelijk maar schijnbaar op den steen en in K. N. niet aangeduid is; d is uitgedrukt; voor ng 
vgl. vangca reg. 1; voor g hetzelfde woord en criyd reg. 1 (want g verschilt van c alleen door 
het ontbreken der waterpasse streep in het midden) ; dh verschilt wederom niet van w; (ook 
v'ra, held , zou eenen, hoewel minder gepasten, zin geven). Het teeken van den nomina¬ 
tief ontbreekt. 
Dushladjit; een overwinnaar, of bedwinger der booswichten. Mogelijk had hij tot die 
bedwinging zijne lijfwacht noodig. Wij zullen het te zijner eere gelooven. De letters zijn 
duidelijk; alleen is de t met de tweede volgende letter verkeerdelijk verbonden, hetgeen 
reeds daaruit blijkt, dat zij ook een ondergeschreven r heeft. Met shta van dushta begint 
regel 8. 
Rana-krishta-pah ; de heer van den veldslag en van het veld (het geploegde veld, d. i. des 
akkerbouws of des vredes). Als mijne lezing juist is, waaraan ik, met uitzondering van 
hetgeen de volgende interpunctie (?) aangaat, weinig twijfel, is dit een der fraaiste volzin¬ 
nen van onze inscriptie. Krachtig in den oorlog, heer van den veldslag , is hij tegelijker¬ 
tijd heer, beschermer des landbouw's. Zie echter beneden. De n heeft eenen ongewonen 
vorm, als wij haar met supurna, reg. 5, en kina, reg. 4, vergelijken; zie daartegen djipa, reg. 
9 en reg. 17, ook punja, r. 14, 15, pürna, reg. 16, enz. Wij kunnen hier wel aannemen dat 
de teekenaar niet altijd de juiste distantie tusschen twee neer- en ophalen bewaard heeft. 
De overbodige laatste ophaal vindt zich bij vele letters in onze inscriptie , en doet niet af 
tot de beteekenis. In krishta is de k, gelijk dikwijls, zonder haar onderscheidend teeken; 
(wij kunnen dus ook brishta, trishta lezen, beiden zonder zin). In stede van ri hebben wij 
ri, eene verwisseling, die overal voorkomt; zie Jcritmï r. 3. Achter pa volgt een streep, die 
(13) In Benfey’s Indien, pag. 126, vind ik den titel Vadjrapandjara weder, bij eenen vorst uit de 
dynastie der Cilakaras (in Bornbay.) 
