COMMENTARIUS. 
r\ ( 
ol 
liet quietisme is immers een enkele bijzondere toestand der ziel. Ik geloof dus, dat wij het 
streepje binnen de figuur der eerste letter voor misgeplaatst houden, en kdmyct lezen mogen. 
De ü van sampürna is een bijzonder duidelijk voorbeeld der meer oorspronkelijke figuur 
van «; beneden de n vindt men wederom den dentalen neusklank. Het teeken van den nomi¬ 
natief ontbreekt. 
Sakhindm mahima-pralbpd-ndhadivasd-ditya-bhCih (of -bhür) ; die voor zijne vrienden door den 
glans zijner grootheid des donheren dags zon (?) is. In stede van het eerste woord hebben wij sa- 
hhyanyam. Sakhi, vriend, wordt geheel onregelmatig verbogen; daarvan wel, dat de schrij¬ 
ver in de war kwam. K. N. is hier gelijk aan onze kopij. Sakhindm is genitivus commodi. 
Mahima-pratdpa ; de majesteit zijner grootheid. Dit is een compositum met het volgende 
en moet als instrumentalis opgevat worden. De h heeft een overbodigen .ophaal, vgl. 
bihdra , reg. 9. Andha-divasd-ditya-bhüh ; die eene zon is des donkeren dags (door zijner 
majesteit glans). Het geheel geeft ons zeker een fraai beeld: voor zijne vrienden is de 
vorst in hunnen duisteren (ongeluks-) tijd als het ware eene zon. Ook is de zinspeling op 
den naam Aditya-dharma zeer gepast. Wij laten het echter aan anderen over te beoordeelen , 
of onze lezing mogelijk is. And/iadiuasa is geheel duidelijk; de verlenging der d toont 
ons aan, dat het volgende woord met a of d begint. Daarop volgt d met een ondergeschreven 
teeken, bij ons vrij duidelijk dh; in K. N. eene ronding, die zich strekt maar het volgende 
teeken. In K. N. is boven de d eene ronding, die bij de schrijfwijze van die kopij welligt 
i verbeelden kan; bij ons is daarvan niets, en men zou kunnen veronderstellen, dat die 
ronding in K. N. alleen de bovenste lijn der d is. Hierna volgt ta of dd. Het laatste 
teeken is bij ons h/m (of gu) ; in K. N. ta. Ik heb nu gedacht het ondergeschreven teeken der 
d met de volgende letter te mogen verbinden, en de i boven d uit K. N. te suppleren; daardoor 
zouden wij ditya verkrijgen. Adityabhu (lees :bhuh), eene zon zijnde ; vgl. svajambhd, de zelf 
zijnde ; de opvatting van Aditya als nominatief wil mij echter niet bevallen, want daardoor 
zou bhith overbodig worden. Bij vz is geene aanduiding der lengte; de visarga ontbreekt als 
gewoonlijk. Mogelijk duidt ook dit aan, dat anders te lezen is. De zin zal desniettemin wel 
blijven: hij is een scherm en schild voor zijne vrienden in den tijd des noods. 
Yad-atra punydkdram sahyddyan. Ik geloof thans beter sahdrddhan te moeten lezen; men 
gelieve dus de vertaling op bladz. 25 naar het volgende te verbeteren. Ook punydkdram 
maakt moeijelijkheden; dkara (en ook dkara ) zijn masculina. De betrekking van punydkd¬ 
ram als adjectief tot sahdrddhan schijnt eveneens weinig gepast. Mogelijk helpt de figuur 
der s uit den nood; deze (als wij s kunnen lezen, want de figuur gelijkt meer op y) staat 
gelijk met die in wangcasri, reg. 1, en sabhd , inscr. II, reg. 4, en is eigenlijk ss; veron¬ 
derstellen wij nu dat de anusvara uit misverstand boven r geplaatst is (vgl. kritvam, reg. 
2, yatvam, reg. 3, yantah, reg. 8, abyanyam, reg. 14), dan blijft over pnmjdkdras sahdrddham, 
Punyakdra , een zuiver voorkomen, is wel minder gepast dan puny dkara, de opstapeling der‘ 
deugd (der deugdzame werken). 
De eerste twee woorden, yad atra, zijn in beide kopijen duidelijk: wijl hier (d. i. in deze 
wereld; tegenovergesteld is tatra, ginds). Ook pu^ya is geheel zeker. De laatste a is door 
