COMMENTARIUS. 
73 
aan het oude bestaan der weken van zeven dagen bij de Hindu’s en de volken , die van 
hen beschaving ontvingen. Echter heb ik de week Madangkungan in eene inscriptie van 
Yedong van het jaar 562 na Ca ka gevonden. In K. N. ontbreekt de i boven s van site ; op andere 
plaatsen hebben wij gevonden , dat in die kopij dit teeken overbodig bijgevoegd is. In sommige 
gevallen heeft hiertoe het voorkomen van den steen aanleiding gegeven; in inscr. II. reg. 2, 
in het woord cukle staat waarschijnlijk op den steen eene onjuiste i. 
Buddhactja randjyatu(-tdm). Het slot van onze inscr. is de aanbeveling der vereering 
van Buddha. B is zeker; de u ontbreekt; ddha zeker; van ctja is de tja zeker, de c kan 
met é en i verwisseld worden. Randjyatu is zeker, de laatste op- en neêrhaal van n zijn in 
ónze kopij niet verbonden met het eerste gedeelte der letter, moeten echter daartoe getrokken 
worden, wegens het aangevoegde y; K. N. heeft ze verbonden. Dit is passivum van het 
causativum der wortel randj , deditum esse; causat. deditum, addictum sibi facere, conciliare. 
Buddha zal (moge) genegen gemaaid worden. Gewoonlijk heeft het passivum, even als in het 
Grieksch, de vormen van het medium; men zou dus eer randjyatdm verwachten. Maar 
Bopp pag. 253, paragr. 446 (der eerste uitgaaf der lcrit. Grammatik in kürzerer Eassung) 
geeft ook menige voorbeelden op, waar de ligtere eindigingen van het activum bij het 
passivum gevonden worden. Nog stoten de wortels, die een voorlaatsten neusklank hebben, dien 
grootendeels uit, maar niet altijd ; (ibid. paragr. 455). Hier is die neusklank bewaard gebleven. 
Er volgt eindelijk nog het onderschrift van den vervaardiger der inscriptie , Ampn ( Tlëmpu ) 
Bhftdharmadhvadja. Kritir iyam sukhadhdryd Am'pubhudharmmadhvadja-ndmadheyasya , abhile- 
kldtd taruna-rddjnd : dit werk in vreugde te houden (of: te kiezen, als wij vdrya lezen) is 
van Ampu Bhddharmadhvadja, geschreven voor den jongen radja. Kritir iyam; dit werk, 
deze verrigting. Boven t en r ontbreekt bij ons het teeken der i; K. N. heeft het. De m 
is in beide kopijen juist door anusvara uitgedrukt. Eenige moeijelijkheid maken de vier 
volgende lettergrepen. Su, zeker; het volgende teeken kan ta , ka , zelfs bha gelezen 
worden; vd schijnt zeker, kan echter toch in plaats van dhd staan; yya, waarboven, en 
volgens de uitspraak voor, r te suppleren is, (vgl. dhai(r)yya , reg. 4) is ook zeker; in K. 
N. is zelfs aanduiding der r, terwijl mogelijk iemand in onze kopij dit teeken zou willen 
zien in het onder sthüla , reg. 19, geschrevene, dat ik echter bepaald voor u houd. Sukha 
is vreugde , welbehagen; suta , zoon. Aan het wenschen van eenen zoon is wegens den 
inhoud der inscriptie wel niet te denken. In dezelve maakt de jonge vorst in den naam van 
zijn adoptiefvader verordeningen bekend; de vader wordt er zelfs sprekende in aan gehaald: het 
is dus zeer onwaarschijnlijk en ongepast, als met het oprigten dier steeninscriptie de ver¬ 
werving van nakomelingschap door den opvolger bedoeld werd. Wij houden dus wel alleen sukha 
(met k in stede van kh) als mogelijke lezing over. Vdryya, is hetgeen te kiezen is; ik zie noch in 
dhdrya , te houden , noch in vdrya een regt passenden zin. Zoude het kunnen gelijk staan 
met: dit'werk, dat vreugde inhoudt (■vreugde verkondigt )? Als substantiva verschijnen noch 
vdrya noch dhdrya bij Wilson; hoewel door het formatief ya niet alleen participia futuri 
passivi maar ook substantiva en adjectiva gevormd worden, b. v. Icdrya. Naar het schijnt, 
moet sukhadhdryya of- vdryya adjective gevat en tot kritir getrokken worden; in dit geval 
10 
