Aan 
den edelen Sir Thomas Stamford Raffles, Luitenant-Gouverneur 
van Fort Marlborough en onderhoorighemn. 
Edele Heer! 
Hoewel geheel en al ongewoon aan den vleijenden stijl die aan opdragten zoo 
gemeen is, gevoel ik, dat liet onnoodig is, mij bij u over ronde taal te verschoo- 
nen. Ik heb u de vleitaal zoo dikwerf zien afkeuren, dat zelfs een verre schijn 
daarvan, mij zou doen vreezen u te beleedigen. Het kan noodig zijn tot walgen¬ 
de vleijerij toevlugt te nemen, daar waar niets beter kan gezegd worden, doch 
gelukkig ben ik niet tot dat uiterste gebragt. De eenvoudige waarheid zal voor 
mijn doel voldoende wezen. 
Verscheidene jaren onder uw zacht bestuur, zoo hier als op Java, geleefd en 
met mijne broederen zendelingen die vrijheid en aanmoediging ondervonden heb¬ 
bende, die uw vrijzinnig beheer steeds tot alle zendelingen uitstrekte, en mij on¬ 
der groote verpligting gevoelende, wegeps de goedheid, die gij mij persoonlijk hebt 
betoond, koesterde ik sedert lang den wensch, u een bewijs van, mijne dankbaar¬ 
heid te geven; want het is niet meer dan billijk, dat hij, wiens bestuur zoo bij¬ 
zonder de pogingen der zendelingen gemakkelijk maakte, ook die geringe schatting 
van lof ontvange, die een zendeling in staat is te geven. Dit, Edele lieer, is 
eene reden, die mij noopte de vergunning te vragen, dit kleine werk, aan u opte- 
dragen. Maar ik moet bekennen, dat ik, bij mijn verzoek om aanneming van de¬ 
ze opdragt, niet enkel door zulk eene zuivere beweegreden als dankbaarheid werd 
