M A L E I S C II E SPELLING. 
O 
der Arabieren verwisseld hebben, als dat de Maleijers zoo iets gedaan hebben? 
Ook andere volken van den Archipel hebben, even als de Maleijers, het islamis¬ 
me aangenomen , maar geen hunner heeft zijn oud schrift verwisseld met dat der Arabie¬ 
ren. Indien de Maleijers, die voorondersteld worden de eerste natie van deze eilanders 
te zijn geweest die tot de godsdienst van den profeet overgingen, van hun alphabet 
voor het Arabische hebben afstand gedaan, ligt het dan niet in de rede te veron¬ 
derstellen, dat minstens een van de naburige volken dat voorbeeld zou hebben 
gevolgd. Doch niets van dien aard heeft plaats gehad; elke andere natie heeft 
haar alphabet behouden, hoewel zij den Islam aannam. Indien dus de Maleijers 
het hunne voor het Arabische verworpen hebben, dan maken zij eene opmerkens¬ 
waardige uitzondering ten opzigte van al hunne naburen uit, en, tenzij eenige 
gegronde reden voor deze bijzondere handelwijs kan worden aangegeven of eenige 
waarschijnlijkheid bijgebragt ten bewijze van het bestaan van een oud Maleisch 
alphabet, is het zeker twijfelachtig dat de Maleijers werkelijk hebben gedaan het¬ 
geen men hun toeschrijft. 
Het is eene juiste opmerking, dat de Maleijers kinderen zijn in beschaving. Zij 
zijn werkelijk hetgeen sommigen zouden noemen halve barbaren; zij zijn slechts 
gedeeltelijk bekend met de beschaafde kunsten, terwijl zij geheel en al vreemd 
zijn aan de wetenschap, met uitzondering van enkelen die eenige weinige flaauwe 
stralen van dezelve van de Arabieren hebben opgevangen. Zij hebben geenc oor¬ 
spronkelijke letterkunde, noch oude geschiedenissen of echte oorkonden. De wei¬ 
nige verhalen die zij kennen, zijn zoodanig doormengd met fabelen en zoo ver¬ 
vuld met wonderbaarlijkheden, dat zij slechts zeer weinig geloof verdienen. De 
Maleijers zijn zoo zeer ontbloot van letterkunde, dat het grootste gedeelte hun¬ 
ner werken bekend is als overzettingen uit andere talen, en er is geen bewijs 
voor, dat deze werken, meer dan eenige weinige eeuwen, aan hen bekend zijn. 
Hunne eigene opstellen zijn klaarblijkelijk hedendaagsch ; zij hebben niets ouder- 
wetsch in zich; geen enkel blijk van oudheid doet hen in eere houden. Waar zijn 
dan de werken, die in het oude schrift bestaan hebben? Zijn zij te gelijk ver¬ 
worpen met het schrift waarin zij geschreven waren? Indien zulke werken be¬ 
staan hebben is het te verwonderen, dat zij niet ten minste in een Arabisch kleed 
zijn bewaard gebleven. Maar geen spoor van oude Maleische litteratuur is ont¬ 
dekt, eene daadzaak die te regt mag doen betwijfelen dat zij immer bestaan 
hebbe. Het bewijst niets te zeggen, dat hunne Mphamedaansche Godsdienstijver 
