12 
MALEISCHE SPELLING. 
linden slechts eene taal spreken, is die meestens eene hun geheel eigene taal, 
die niet op de naburige eilanden in zwang is. Maar daar de Maleijers gewoon 
zijn aan dagelijkschen omgang met de bewoners van het binnenland en verschil¬ 
lende betrekkingen met hen aanknoopen, zoo is het onvermijdelijk gevolg daar¬ 
van, dat een aantal woorden van de binnenlandsche taal of talen in de langs 
de kust algemeen gesproken wordende taal gangbaar worden. Daar nu elk 
eiland minstens eene aan hetzelve eigene taal bezit en de Maleijers de kus¬ 
ten van een aantal dier eilanden bewonen, zoo moet men verwachten, dat de 
woorden, die in het eene land met het Maleisch worden vermengd, zeer zullen 
verschillen van die, welke in een ander land er in worden opgenomen, en bij 
gevolg, dat vele woorden op eene plaast in de gesprokene taal zijn opgenomen, 
die elders geheel onbekend zijn. Te Benkoelen zijn een aantal Moesi-w oorden, 
te Atjeh vele Atjehsche, te Samarang en Socrabaja vele Javaansche en te 
Batavia vele Soendasche, Javaansche en Boeginesche woorden in gebruik, maar, 
niettegenstaande al deze vermengingen, spreken de Maleijers zelven echter hunne 
eigene taal met eene minstens vrij grootc zuiverheid. Zij die onder het Maleisch 
de meeste woorden van de binnenlandsche talen mengen, zijn de inboorlingen der 
binnenlanden, die, hetzij uit onbekendheid met het Maleisch, hetzij uit voorliefde 
voor hunne moedertaal, hunne gesprekken steeds met vreemde woorden door¬ 
spekken. 
Maar indien dit een en ander juist is, dan kan iemand, die zuiver Maleisch 
spreekt, in elk Maleisch land zich doen verstaan. — Juist; en is dit ook niet zoo 
het geval? Verstaan niet alle Maleijers van elk land elkander met het grootste 
gemak? Ondervinden vreemdelingen niet, dat de moeijelijkheid , om zich verstaan¬ 
baar te maken in de verschillende havens die zij bezoeken , vermindert juist in 
evenredigheid dat hunne kennis van het Maleisch toeneemt. 
Hetzij de Maleische taal vdn ouderen of lat eren tijd is, voorzeker is zij zeer 
ongekunsteld. Eenvoudigheid is hare hoofdtrek. De naamwoorden hebben in deze 
eenvoudige taal getal, geslacht noch naamval. De bijvoegelijke naamwoorden be¬ 
houden clenzelfden vorm, hetzij in den stellenden, den vergelijkenden of den over- 
treffenden trap. De voornaamwoorden, hoewel verdeeld in die van den eersten, 
tweeden en derden persoon, hebben noch naamval noch geslacht, en ten opzig- 
te van hun getal zijn zij onbepaald. De werkwoorden missen niet alleen getal 
en persoon, maar ook wijs en tijd. Kan zulk eene taal voldoende bepaald w'e- 
