14 
MALEISCHE SPELLING. 
dien er geene medicijnen door de geneesheer en worden toe gediend. 
CSjMj ^ Jlü«i ój ^ , een van de tuinen des hemels, «y 
wJ.. uJ'' uJ'" 
a J> JLCj oj jé, eene der spelonken van de hel. Een nadrukkelijk 
meervoud wordt soms gevormd door de toepassing van beide deze wijzen, als: 
" " - * 
jIXoj Ji U , die man met alles wat hij bezit. 
Daar er geen naamvallen in het Maleisch bestaan, zoo wordt de betrekking van 
de eene zaak tot de andere aangedaid door voorzetsels of door de plaatsing der 
woorden in eenen volzin. 
In geen der rededeelen wordt de onbepaaldheid van het Maleisch zoo sterk ge¬ 
voeld als in de voornaamwoorden. Een op zichzelf staand voornaamwoord kan 
niet worden herkend als enkel- of meervoudig, mannelijk of vrouwelijk. Er zijn 
twee wijzen van het meervoud der voornaamwoorden aan te duiden. Ten eerste, 
door de bijvoeging van Orang , als sïija Orang of J ^14 kami 
-*■ 5 > ui 
Orang , wij; ka moe orang , gij; dlja orang , zij. Ten tweede, 
door de voorvoeging van het bijvoegelijk naamwoord JÜL sugala , als: ^15” JlLj 
sagüla kami , wij; Jlikw sugala kamoe, gij; doch deze wijze wordt zelden op 
den derden persoon toegepast. De sierlijkste wijze van vorming van het meer¬ 
voud in den derden persoon is door het verwerpen van het voornaamwoord en 
daarvoor te bezigen oM c orang ïloe of CSij* marlka itoe , en soms, 
> ^ *.S * 
maar niet altijd, door de voorhechting daarbij van JÜL* sugala , als ^1 JlL 
•* ^ 
sagala orang ïloe, of ojj JICj sagüla marlka Hoe , zij, letterlijk die lie- 
den. Er is echter geen middel om het getal te onderscheiden van de voornaam- 
> > >■ 
woordelijke aanhechtsels lIT /;oe, * moe, ^ w/a, die verkortingen zijn van CS) 
> } ) 
akoe, ik, wij, ^ ka moe , gij, en d ija nj a , hij, zij. koe en ^ moe wor¬ 
den niet zeer dikwijls gebezigd; doch ^ nj a komt meer voor, maar, zeer onbe¬ 
paald van aard zijnde, moet men voorzigtig wezen in het gebruik van dat aanhechtsel. 
Bij de voornaamwoorden van den eersten en tweeden persoon kan men het ge¬ 
slacht ontberen, als wordende weinig of niet vereischt, maar bij een voornaam¬ 
woord van den derden persoon is het gemis daarvan een werkelijk ongerief. 
Het voornaamwoord ^1 ija of clïja beteekent evenzeer hij, zij, als het. In- 
dien er in het voorafgaande gedeelte van eene rede over een man en eene 
vrouw beiden gesproken is, dan moet de schrijver op zijne hoede zijn hoedanig 
