MAL E IS C HE SPELLING. 
15 
hij dat voornaamwoord aanbrengt, of anders zal de lezer niet ligt ontdekken 
waarop dat betrekking heeft. Hij zal welligt denken, dat het voornaamwoord 
betrekking heeft op den man, wanneer de bedoeling was zulks op de vrouw te 
doen hebben, en omgekeerd, of, wat even waarschijnlijk is, hij kan daaromtrent 
in groote onzekerheid verkeeren. Wij hebben daarvan een zeer toepasselijk voor¬ 
beeld in de Bataviasche overzetting in het Maleisch van den Bijbel, in Markus 
VII vers 50: 
uj > ^ " ui ui> ui " ; ui ^ 
* > ; * 
$ ^ ^ ^ £ j 
Er is geen twijfel of al de voornaamwoorden in dit vers hebben betrekking 
op de vrouw, maar een Maleijer zou dit zoodanig niet kunnen begrijpen, want 
daar zij zoo wel mannelijk als vrouwelijk zijn, zal hij hen even waarschijnlijk 
beschouwen als betrekking hebbende op Jezus als op de Syropheniciesche vrouw, 
zelfs al leest hij de aanhaling in haar verband, daar het voorafgaande niet dui¬ 
delijk is. Hoe vreemd het moge klinken is het evenwel zeer waarschijnlijk, dat 
dit vers zou worden verstaan als volgt: en als hij in zijn huis kwam, vond hij 
dat de duivel uitgevaren was, en zijne dochter liggende op het bed. Indien het 
ui 
voornaamwoord tja verstaan wordt als betrekking hebbende op Jezus, dat 
- s- 
gemakkelijk kan plaats hebben, dan zal dit de zin zijn van de aanhaling, want 
het voornaamwoordelijk aanhechtsel ^ nja , dat drie malen voorkomt, zal door 
een ieder worden beschouwd als betrekking hebbende op hetzelfde voorafgaande 
ui 
voorwerp als tja. 
Maar zal de aaneenschakeling niet leiden tot de ontdekking van het ware voor¬ 
afgaande voorwerp? Welligt zou dit het geval zijn met iemand die met de 
schrift bekend is, maar een Maleijer zeide, dat voorwerp was ^ djin , de duivel, 
ui _ " 
en een ander inboorling, dat het was jJÏ anaq parampüëwan , dochter. De 
waarheid is, dat geen Maleijer kan zeggen wat het voorafgaande voorwerp is, en 
daarom kunnen zij slechts gissen welk der voorgaande naamwoorden het zijn moet. 
ui 
In vers 50 behoorde parampüëwan, de vrouw, te zijn herhaald instede 
ui 
van het voornaamwoord ïja , in welk geval men zou lezen: en als de vrouw in 
Sr 
haar huis kwam enz., en alsdan zou de zin geheel duidelijk geweest zijn. Op de- 
■" o 
zelfde wijs behoorde in vers 51 de eigennaam Isa, Jezus, te zijn gebruikt 
