MALEISCHE SPELLING. 
17 
7 veroorzaakt, zal waarschijnlijk eiken gewonen lezer verhinderen het ware be¬ 
trekkelijke antecedent te ontdekken, dat in het 5 e vers moet worden gezocht. 
De weglating van het voornaamwoord ^ kamoe, gijlieden, tusschen 
pargïlah en mangatakan , in het eerste gedeelte van het 7 e vers, 
maakt het twijfelachtig, of de engel de vrouwen beveelt heen te gaan en den 
discipelen te verkondigen dat Jezus was opgestaan, dan wel of hij hen mede¬ 
deelde dat Jezus zelf gegaan was om zijnen discipelen dit te berigten. Deze 
weglating vermeerdert de moeijelijkheid, want, indien de lezer de meening van dat 
gezegde verkeerd opvat, en men moet vreezen dat zulks het geval zal zijn, 
dan is het bijkans ommogelijk, dat hij moerld moerldnja opvatte in eenen 
anderen zin dan de discipelen van de vrouwen. Deze zinsnede behoorde 
te zijn overgezet ^15" gaat gij haastelijk henen en 
o 
zegt, enz., en moerld moerldnja behoorde te zijn moe- 
rld moerld Isa , de discipelen van Jezus; dan zou in elk geval de zin 
geheel duidelijk geweest zijn, en zoo is ook de overzetting die de Maleische 
woordschikking vordert. 
Zoodanige onzekerheid is verbonden aan het gebruik van Maleische voor¬ 
naamwoorden; en daar zij in deze overzetting bijkans zoo dikwijls voorkomen 
als in den oorspronkelijken tekst, maken zij onvermijdelijk den zin duister. 
Het eene voornaamw'oord volgt op het andere, zoodat de lezer geheel het spoor 
bijster wordt en het geheel onmogelijk is, met behulp van eenigen taalregel, liet be¬ 
trekkelijke antecedent te ontdekken. Door deze onberedeneerde wijze van over¬ 
zetten worden de eenvoudigste verhalen der Evangelisten, in vele plaatsen, ten 
eenemale onverstaanbaar. Daar de voornaamw'oorden zoo bijzonder onbepaald zijn, 
ligt het eenige middel, om een denkbeeld in deze taal duidelijk uit te drukken, 
daarin, dat men zeer spaarzaam zij in het gebruik dier woorden, ja die nimmer 
bezige, tenzij het betrekkelijk antecedent gernakkelijk te ontwaren zij, Telkens 
wanneer dienaangaande twijfel zou kunnen bestaan behoort de schrijver het antecedent 
te herhalen, instede van een voornaamwoord te bezigen. Zoodanig is de wijze aan¬ 
genomen door de inboorlingen, die, van de onbepaaldheid hunner voornaam¬ 
woorden bewust, zorg dragen het naamw'oord te herhalen, wanneer door zulks niet 
te doen de zin twijfflachtig zou wezen (1). 
(Ij De Eataviasche Bijbelvertaling is zeer hoog opgevijzeld en sommigen zijn van meening, dat die niet bedui- 
