MALEISCHE SPELLING. 
19 
De Maleische werkwoorden missen evenzeer tijden als wijzen; er is geen vorm 
van het werkwoord, die aan eenigen tijd eigen is. De eenige manier om tijden 
aan te duiden is door middel van hulpwoorden, en daar waar die ontbreken, zoo 
als dikwerf voorkomt, moet de tijd van een werkwoord, even als de wijs, door 
het verband worden bepaald. Het schijnt dat de Maleijers hunne denkbeelden 
van tijd niet verder uitstrekken dan tot de eenvoudige verdeeling in het tegen¬ 
woordige, het verledene en het toekomende. Zij weten niets van de fijne onder¬ 
scheidingen, aangeduid door de onvolmaakte, volmaakte en meer dan volmaakte 
tijden; doch zij kunnen, door middel van hulpwoorden, het verledene en het 
toekomende aanduiden, zoomede eenen bepaald tegenwoordigen tijd, overeenkomen¬ 
de met den vorm: ik ben schrijvende, ik ben etende. Het meest gebruikelijke 
hulpwoord, om den bepaald tegenwoordigen tijd uit te drukken, is CS'i lagi, zoo als 
(jjdjï CSï ,_sd, hij is schrijvende. 
~ s ** u) > 
De verleden tijd wordt aangeduid door de hulpwoorden <xD' tal ah en ssa« 
^ oJ 3 
soeddah , als j het was geschapen of het is geschapen, en SiU 
i’L, hij heeft gegeten of hij at. 
De hulpwoorden, die den toekomenden tijd aanduiden, zijn ahan of 
ui i<k 
lagiakan, als ^, hij zal komen, en jZl CS'i h, die 
s■ > 
wel toegegeven wordt, dat eene overzetting van de II. Schrift eer te woordelijk dan te vrij behoort te wezen, 
er echter eene grens is, die de vertaler niet raag overschrijden, zonder bepaald nadeel aan den zin toe te brengen. 
Het kan zeer doeltreffend zijn, om, bij het wedergeven van twijfelachtige of betwiste zinnen, letterlijk te zijn ten 
boste van het taaleigen, en sommigen zullen welligt daarbij voegen, ten koste zelfs van duidelijkheid; maar 
weinigen zullen pleiten voor eene geheel en al woordelijke overzetting van een eenvoudigen zin, wanneer daar¬ 
door duisterheid ontstaat. In het Maleisch is het, minstens in vele gevallen , onmogelijk zeer woordelijk en 
toch duidelijk over te zetten, maar de vertaler van den Bijbel, besloten hebbende altijd woordelijk te blijven, 
heeft niet alleen taaleigen en duidelijkheid aan het hem beheerschend beginsel opgeofferd , maar zelfs aanleiding 
gegeven om hem op schijnbare ongerijmdheid te betrappen. 
De moeijelijkheid , die uit deze ver getrokken woordelijkheid voortspruit, wordt zeer sterk gevoeld door het al 
te dikwerf gebruik maken van voornaamwoorden. Zelfs de inboorlingen klagen over de menigte voornaamwoorden 
en zeggen dat hunne taal zulk een ongebonden gebruik van die soort van woorden niet veroorlooft. Maar de voor¬ 
naamste oorzaak der klagten over zulk eene menigte voornaamwoorden is niet , dat zij den stijl onbehouwen en on¬ 
eigenaardig maken, want deze bedenking, hoewel maar al te zeer gegrond, is van ondergeschikt belang, doch 
dat zij den zin verduisteren en het, in vele gevallen, onmogelijk maken de bedoeling van den schrijver te 
vatten. Deze beschouwing zou niet spoedig bij een Europeaan opkomen , maar zij heeft zich bij de inboor¬ 
lingen ingedrongen. Wanneer wij den Maleischen Bijbel lezen , dan vergezellen ons bijkans onwillekeurig onze 
Bijbelsche denkbeelden, en zeer natuurlijk vertalen wij de voornaamwoorden door hij, zij, het, zijlieden, 
zijn, haar, hunner, juist zoo als de zin dat vereischt , welligt zonder eens te bedenken , dat deze verschillen- 
