20 
MAL EIS CUE SPELLING, 
m oeijelijkheid is toekomend of nog te komen. Het onderscheid tusschen 
het verledene en het toekomende is duidelijk uitgedrukt in den volgenden zin: 
iülj JJt *li' £>, hetgeen voorbij is en hetgeen zal komen. 
Een gering onderscheid in den tijd van eene handeling kan nog door andere 
hulpwoorden worden aangeduid, als hij heeft reeds gedaan 
" L <*> 
met eten; (_fi, hij heeft pas even gedaan met eten; 
" t 
' y *" yj 
G'lj hij zal komen; SJlj (_5>1 of-olj (j.IS’ hij zal aanstonds komen. 
Te verklaren dat de aantoonende wijs vijf tijden heeft, zoo als Werndly heeft gedaan , 
is den lezer misleiden. De tijden van Werndly zijn klaarblijkelijk getrokken uit de 
Maleische Bijbelvertaling, die eenigejaren voor zijne komst in Indie vervaardigd was. 
De Bijbelvertaler had denkbeeldige tijden gevormd, om zich in staat te stellen tijd 
voor tijd weder te geven, en Werndly heeft die tijden, die hij gevormd vond, in zijne 
spraakkunst opgenomen; waarvan het gevolg is, dat zijne onvolmaakte en 
meer dan volmaakte tijden alleen bestaan in de Bijbelvertaling en eenige weinige 
andere Godsdienstige werken, waarvan de stijl is gevolgd naar dien van den Bijbel. 
o" 
Het aanhechtsel lah, dat, volgens Werndly en den vertaler, den onvolmaakten 
tijd aantoont, is evenmin een teeken van onvolmaakten als van tegenwoordigen 
tijd; aan beiden is het gemeen en soms zelfs komt het voor in den toekomenden. 
de toestanden Tan geslacht en getal in het geheel niet bepaald zijn uitgedrukt; maar een iuboorling, die verstoken 
is van den sleutel, dien een andere tekst ons verschaft, vindt zich spoedig van het spoor gebragt te midden 
van een aantal voornaamwoorden, waarvan hij de betrekkelijke antecedenten onmogelijk kan bepalen. Indien een 
Europeesch deskundige zich kon ontdoen van alle aan den bijbel ontleende denkbeelden, voor dat hij de vertaling 
in handen nam , en hij die alsdan alleen kon lezen orn met den inhoud bekend te worden, even als hij 
met elk ander ülaleisch boek zou doen, dan zou hij spoedig bemerken, dat zulk eene menigte voornaamwoorden 
eene ondoordringbare duisterheid veroorzaken. 
Doch terwijl wordt beweerd, dat zulk een vrij gebruik van voornaamwoorden, zonder geslacht noch getal, dikwijls 
den zin duister maken, is het even waar, dat in sommige plaatsen de zin onduidelijk wordt door gebrek aan 
voornaamwoorden. 
Daar in deze taal de werkwoorden wijze, tijd, getal noch persoon hebben, zoo is het duidelijk voor een ieder, 
die eenig begrip van taalkennis heeft en over het onderwerp nadenkt , dat er noodzakelijkheid bestaat om de 
voornaamwoorden dikwerf te herhalen. In de geleerde talen, waarin wijs, tijd, getal en persoon door bijzondere 
vormen van het werkwoord worden aangeduid, kan de eerste naamval fnominativus) dikwerf, als overbodig, 
worden ter zijde gelaten; maar in onze eigene taal, waarin wij niet het voorregt hebben'van zulk eene verschei¬ 
denheid van vormen in de werkwoorden , zijn wij genoodzaakt dikwerf gebruik van de voornaamwoorden te ma¬ 
ken; en in het Maleisch, waarin getal, persoon, wijze of tijd nimmer door eenigen bijzonderen vorm van het werk¬ 
woord worden aangeduid, is het noodzakelijk de voornaamwoorden nog veclvuldiger te bezigen, daar anders de 
wijze van het werkwoord en de nominativus daarvan niet gemakkelijk te ontdekken zouden zijn. Het reeds 
aangehaalde 6 e vers van Mattheus XXYIII verschaft een zeer juist voorbeeld daarvan , daar de wijs van het werk- 
