MALEISCHE SPELLING. 
21 
De volgende voorbeelden, getrokken uit inlandsche werken, zullen deze opmerking 
staven. In den eersten volzin komt &\)d) voor in den verledenen tijd. 
yj'' yJ '**' 3 3 O ^ uJ'' 
■4^0.5»-! ol (_}»kuj i) ^l)ol ^..'1 <xi!)tkAc ^LS.-o 
«Abd’oellah, de zoon van SAiani, was tegenwoordig voor den apos- 
0-" 
tel, op den eersten dag der weck”. In den volgenden zin komt a! lak twee 
malen voor in den tegemvoordigcn tijd : 
> _ Ui' ui' UJ UJ ui' V 1 • ' Ui' ^ ^' 
ó3 (_§•) CS'o c^o) oi jJ 'jji jbti aü 
" s. .t. S. ' " S. 4 " " 
^v. ,j é-- 
Hij //««£ heden de eenc deur in, en gaat morgen de andere deur uit. 
/• >* ^ > 
In den volgenden zin is lak in den toekomenden tijd: in^-G Jli" 
«Indien het zoo is zal ik sterven.” 
De meer dan volmaakt verleden tijd van Werndly en den Ilijbeloverzetter, is 
yJ y yJ f 
gevormd door liet hulpwoord soeddahlah. Maar soeddahlak verschilt, 
yJ 3 
wat tijd aangaat, in geenen deelo van , en het door Werndly aangegeven 
yJ ? 
voorbeeld JAA <dauL*» soeddaklak pOèkol beteekent juist evenzeer heeft gesla¬ 
gen als had geslagen. Het is niet gemakkelijk een voorbeeld to stellen 
uJ 3 
waarin soeddahlak als een hulpwerkwoord voorkomt, daar ik mij niet 
woord xXxsj'i p ar gil ah , gaan, geheel en al afhangt van het voornaamwoord dat daarop behoorde, te vol¬ 
gen; doch daar er geen voornaamwoord op volgt zoo is de wijs onbepaald ; zij kan gebiedend of aantoonend zijn; 
slechts een voornaamwoord en niets anders kan dit beslisse. Den zin van deze aanhaling berust ten eenemale 
op de wijs van het werkwoord; indien deze de aantoonende (indicativus) is, dan zegt de engel tot de vrouwen, 
dat Jezus zelf zijnen discipelen de mededeeling is gaan doen dat hij is opgestaan; maar is de wijs gebiedend 
(imperativus) , dan gelast de engel de vrouwen, om te gaan en deze tijding aan de discipelen over te brengen, 
liet is zeer mogelijk en welligt waarschijnlijk , dat de algemeene zin van het verhaal den aandachtigen lezer , in 
dit geval, de ware wijs van het werkwoord zal doen gevoelen; maar de aaneenschakeling verschaft niet altijd 
een middel tegen de fouten van taalkundige konstruktie. Het Onze Vader is, zoo als het in deze vertaling 
voorkomt, zeer onverstaanbaar, en eene oorzaak daarvan is het gebrek aan voornaamwoorden. Hier, even als in 
de bovenbedoelde aanhaling, is het de vraag of de werkwoorden in de aantoonende of in de gebiedende wijs 
zijn; en dit is eene gewigtige vraag, want, indien zij in de aantoonende wijs opgevat worden (en het h 
mij bekend, dat inderdaad zulks door cenen Maleijer gedaan is), dan wordt dit belangrijk gedeelte van de 
H. Schrift bepaalde onzin. Het zou mij grieven al de kwaadaardige geestigheid aan te hooren , die een Mo¬ 
hammedaan zou kunnen uitkramen, door dit gedeelte van Gods woord bespoltelijk te maken. Hij zou kunnen 
staande houden, dat de nominalivus van het werkwoord barilah , geef, is brood, en daaruit af¬ 
leiden, dat ons dngelijksch brood ons heden iets geeft, en dat het ons onze zonden vergeeft. De woorden 
gedoogen zulk eene schikking en in de aaneenschakeling is niets , dat zulk eene uitlegging daarvan ver¬ 
hindert. Dit gebed wordt door de Maleijers niet als een gebed beschouwd , maar als een verhaal, welke 
