22 
MALEISCHE SPELLING. 
herinner het als zoodanig nimmer in eenig oorspronkelijk inlandsch geschrift te 
u) , 
hebben ontmoet, soeddahlah is niet ongemeen als een opzichzelfstaand 
-werkwoord, in den zin van het is gedaan, het is genoeg, maar als een 
hulpwerkwoord komt het zelden, zoo al immer, voor. En evenwel heeft de ver¬ 
taler aan dezen denkbeeldigen tijd, waarvan zelfs de vorm zelden of nimmer voor¬ 
komt, groote waarde gehecht; en indien de lezer met deze vooringenomenheid 
niet bekend is, dan zal hij waarschijnlijk daar door den zin, waarin die tijd voor¬ 
komt, verkeerd begrijpen. Dr. Marsden maakt geen melding van een onvol- 
maakten of meer dan volmaakten tijd, maar heeft eenen onbepaald verleden tijd 
aangegeven, gevormd door het voorhechtsel J cli en het voornaamwoordelijk aan¬ 
hechtsel ^ nja, als d cli djalannja , hij wandelde. Het werkwoord komt 
voorzeker dikwijls in dezen vorm als in den verleden tijd voor, maar men treft 
het ook zoodanig aan in den tegenwoordigen tijd en zelfs somwijlen in de onbe¬ 
paalde wijs. In de twee volgende zinnen komt het voor in den tegenwoordigen. 
tijd: 
" _ ' ' . ' A oi' ' ' oJ uJ ul' 
ij b 1 J J <—£ j{> <_Vi ó3 jd ,_f J o {JS-o 
^U' ó < —sLaoj Cj[> iJSj J yjj J uJIju» 
» Hij (het Opperwezen) verwijdert uit zijn koningrijk een iegelijk, dien Hij 
dwaling gedeeltelijk wordt -veroorzaakt door het gemis van een aanroepingswoord aan het begin. 
Deze geneigdheid tot algeheele woordelijkheid heeft den vertaler eenmaal zelfs zoo zeer verleid, dat men 
uit de vertaling kan opmaken, dat hij ons heeft voorgesteld een personaadje van geen geringere oudheid dan 
C/O ^ uJ x ^ ^ oJ ^ > 
de vader des duivels. Dit is op te maken uit Johannes VIII vers 44: Oj 
o o " " > 
Indien de lezer verstaat -*b en als twee zamengevoegde naamwoorden, die denzelfden persoon aandui¬ 
den, dan zal hij den waren zin vatten; maar het is minstens even waarschijnlijk, dat hij ze zal opvatten als twee 
een verschillend voorwerp aanduidende naamwoorden , waarvan het tweede staat in den tweeden naamval (geni- 
tivus) , zoodat de zin alsdan zal wezen: 'gij zijt van den vader des duivels. Er is in het Maleisch geen ver¬ 
schil tusschen twee zamengevoegde naamwoorden, die denzelfden persoon of hetzelfde voorwerp beteekenen , 
en twee naamwoorden , die verschillende personen of voorwerpen aanduiden, waarvan het laatste in den geni- 
tivus is; het verband moet aantoonen in welken zin zij moeten worden opgenomen. Ongelukkig is er 
in deze aanhaling niets dat den regten zin doet uitkomen, en daar de Maleijers weinige of geene tegen¬ 
werpingen zouden maken om den duivel eenen vader toe te kennen , zoo bestaat er reden om te vreezen, dat 
zij den Heer zullen vooronderstellen als sprekende van des duivels vader. Twee Maleijers heb ik omtrent de 
beteekenis van dezen zin geraadpleegd en beiden gaven toe, dat die mogelijk in de ware beteekenis zou 
c. o 
kunnen worden 
opgevat, maar zij oordeelden het waarschijnlijk , 
o e 
dat 
u» 
JÜJ) 
Sb 
bapa Iblis, meer al¬ 
gemeen zou worden verstaan, 
als stond er 
t -/j 
de vader van den duivel. 
