MALEISCHE SPELLING. 
23 
wil, en Hij vereert een iegelijk, dien Hij wil, en Hij vernietigt een iegelijk, dien 
" ... oi' 
Hij wil, door de hand van Zijne magt.” o! »Er is iemand 
op wien hij bouwt .” 
u) * 
In de twee volgende zinnen komt deze vorm voor in de onbepaalde wijs: CJA 
£ J jjJ 0 »Hij wenschte Sati Dëwi naar zijn 
land terug te brengen.” xm. 2 .} ü i•• - w'w —vl.Cwj )) Hij is in staat 
elk boek uit te leggen.” 
Wanneer Maleische werkwoorden geen hulpwoorden hebben , dan moeten zij 
beschouwd worden in den tegenwoordigen, verledenen of toekomenden tijd, al 
naar gelang de zin zulks vereischt. In de drie volgende zinsneden hebben de 
werkwoorden geen hulpwoord om het verleden aan te duiden , zelfs is het aan¬ 
hechtsel ad lak niet daarbij gevoegd, dat, volgens Werndly, den onvolmaakten 
tijd vormt, en evenwel moeten deze zinnen, als in den onvolmaakten tijd staan¬ 
de, worden beschouwd: 
5- ^ ’ o " ^ >c- uJ' 
’& l' 1 — ..4 ^ J <XiJI Sxz CS-o 
»En Abd’oellah, de zoon van Salüm, kwam met al de geleerden, ze¬ 
ven honderd in getal.” 
o tn ^ 5 m > 5 ' c " c oT_ > o ' 
lL5o ^Sb |4 .a^\Lo ^3 |#1U <Üj!Axc CJU 
)> En Ard’oellah, de zoon van Sa ia m , kuste de voetzolen van den 
apostel des He eren.” 
oJ ’ ^ O 5 -' *• ’ o "o 1 ui' 
(_5-) J5! aüTj^ adi) j £J ^ 
J G O tO _ ? 
<fcl, ) fj u)ft Jj/ ^ l) tfüj) 
Het kan de aandacht niet ontgaan van iemand, die in het Maieisch gevorderd is, dat indien de vertaler 
bedoeld had te zeggen , dat de Joden van des duivels vader waren , hij alsdan dezelfde woorden als de aange¬ 
haalde daartoe had moeten bezigen. Zoo als het nu is, kan een Maleijer beweren en bewijzen uit de taal¬ 
kundige konstruktie van den zin, dat de Joden zijn broeders van den duivel, en van dezen wordt niets kwaads 
gezegd , dan dat zijn vader wordt genoemd een leugenaar en een moordenaar. 
Wie kan zonder smart er aan denken , dat zulk een denkbeeld, als schijnbaar hier wordt voorgesteld , onder 
de Mohammedanen kan worden verspreid? Welke bespottelijkheden zullen zij niet den Christenen aanwrijven. 
Zelfs Maleijers kunnen vernuftig zijn in het maken van gevolgtrekkingen in eene slechte zaak. Lieden van 
wien bekend is de tegenwerping, dat indien wij gelooven, dat God een zoon had, wij alsdan ook moeten 
gelooven, dat Hij eene vrouw had, zullen niet nalaten op te merken, dat, indien wij gelooven, dat de dui¬ 
vel een vader had , wij ook moeten aannemen, dat hij eene moeder had , en dat gevallen engelen huwen 
en uitgehuwd worden. Deze grove dwaling, die zoo wezenlijk nadeelig kan werken , is uit geene andere oorzaak 
ontstaan dan uit eene al te letterlijke overzetting van den tekst. Door eene geringe wijziging zou de zin, zonder het 
taaleigen te benadeelen , duidelijk kunnen wedergegeven zijn. 
