60 
MALEI SC HE SPELLING. 
kon worden voorzien, dan zou de Europesche beoefenaar in staat zijn het Ma- 
leiscli, indien het geschreven was met al de klinkers en spellingsteekens, zuiver uit te 
spreken, zonder behulp van Romeinsche karakters (1). 
angka (r) of het cijferteeken 2, duidt aan, dat het voorafgaande woord 
moet worden herhaald, als pöhon-pöhon, hoornen, en r cU tangan- 
tangan, handen. Het grondwoord alleen wordt herhaald; de voor- en aanhecht- 
sels worden slechts eens uitgesproken, als in ro,^j burtöëroet-töëroet , ach¬ 
tereenvolgend. 
o ' 
Er zijn echter eenige gevallen, waarin de £ van de voorhechtsels mang 
c' 
en o pang, bij de herhaling wordt gehecht aan de eerste syllabe van het 
grondwoord, doch in zulk een geval is het juister het woord voluit te schrijven, 
° ^ G ^ O ^ ^ # O _ 
als mang-alir-nga-lir, voortdurend vloeijen, van ^1 alir , en 
/• ✓ ^ 
vJ ^ \j) ^ C/ ^ 
pang-ap-pa-ng ap-pa , een aanhoudende vrager, van <—si appa , 
wat? 
Indien de eerste letter van het grondwoord ten behoeve van het voorheehtsel 
wordt veranderd, dan is het gebruikelijk die verandering in de herhaling te blij- 
CuJ ^ # o > Jj " # ^ c> 
ven behouden, als in of meer juist mdmmoedjimoëdji , van 
pöëdji , loven; hier wordt de <._ ï van het grondwoord veranderd in 
NB. Voor meer opmerkingen ten aanzien van den angka , zie men het zesde 
hoofdstuk. 
Hoofdstuk IV. 
Over dé lettergrepen. 
^ o 
Eene lettergreep wordt door de Maleijers genoemd ëdja , en spellen of 
C " 
van lettergrepen woorden maken ^vjuS* mangêdja . 
Elke lettergreep, hetzij aan het begin, in het midden of aan het einde vaneen 
woord, begint met eenen medeklinker (2) of hoe roef barbaris. Om deze reden 
(1) Zie noot D Tan de Aanteekeningen. 
(2; Zie Richardsons Arabische spraakkunst, Hoofdstuk V, 1 e boek. 
