MALEISCHE SPELLING. 
71 
C y t m ''jJ x ^ 
cJj.rka» hidö-pi, mannaha-ni, in de voren gegeven voorbeelden. Het eenige 
c 
doel van het gebruik van hamzah in de woordendeeltjes an en 5 i is, om 
den klinker daar bij te voegen, zoodat dit geheel onnoodig is wanneer het grond¬ 
woord eindigt met eene sterke letter met djazarn , daar die sterke letter zelve 
het klinkerteeken aanneemt. 
o " 
Wanneer de aanhechtsels an en 5 i door eene j of worden voorafge¬ 
gaan, dan is het niet ongebruikelijk den hamzah te verwerpen en eenen tasjdïd 
over de j of ^ te plaatsen: als ^. 0.7 halakuè-wan, voor y/yG .7 kalaköè-an , 
LO J °* > 
en hapoedjl-jan , voor hapoedjï-an. Ik zelf had die schrijfwijze 
eenmaal aangenomen, doch, na lijpe overdenking, scheen mij het gebruik van 
den hamzah beter toe, daar dit evenzeer door inlandsch gezag gewettigd wordt en 
bovendien het voorregt heeft van overeenstemming met op andere letters uitgaande 
woorden (1). 
Het is een algemeene regel, dat elk voorhechtsel eene afzonderlijke lettergreep 
(1) Indien men de bedenking imogt in het midden brengen, dat het woordendeeltje 5 i immer behoorde te 
'''C C'' 1 " 
worden gevolgd door de letter ^ en dus , * G.yj ^ manghandaki , hidopi , ^ kata-i, moe- 
'O ' c' O ’ '''' 
ten worden geschreven "* JjJJb “* 100 hierop, dat de eind niet alleen overbodig, 
•• •• ^ 
maar zelfs in strijd is met den regel. 
De eind $, i is in de uitspraak altijd kort, maar d e bijvoeging van ^ ^ zou haar tot eene lange lettergreep 
maken, want de zou dan eene hoer oef mad wezen, en elke lettergreep, waarin eene hoeroef mad voor¬ 
komt, moet lang zijn. De bijvoeging van de ^ zou dus eene tegenstrijdigheid in de spelling en de uitspraak 
doen ontstaan. 
Welligt zou men nog willen aanvoeren, dat het gebruik der inlanders pleit voor de bijvoeging van de 
Het is waar, dat zeer vele inlanders zulks doen, doch de waarheid is niet altijd aan de zijde van de meerder¬ 
heid. Zoo als het inlandsch gebruik is, kan het ten voo,deele van bijna elke verkeerde wijze van spelling wor¬ 
den aangevoerd, en bet overtollig en tegen allen regel bijvoegen van hoeroef mad, is eene dwaling, die eiken 
onwetenden inlandschen schrijver eigen is. De gewoon'e der inlanders om de te hechten van het woorden- 
m ad bij woorden als _ yc^S - 
deeltje h i is niet meer te verdedigen dan die van het voegen der j en 
en " 
Beide deze gebruiken steunen op hetzelfde beginsel , dat zijn oorsprong vindt in het niet duidelijk begrijpen 
van het verschil tusschen hoeroef mad en baris. Door deze verwarring ziet men dikwijls de alif gevoegd 
aan den sluitenden medeklinker instede van d efat-hah, even als de wawoc in stede van de dlammah en de 
