72 
MAL E IS C HE SPELLING. 
uitmaakt, en dat geene letter vaneen voorhechtsel met eene letter van het grond¬ 
woord eene lettergreep kan vormen. 
Hoewel deze opmerking overbodig moge schijnen, is zij niettemin zeer noodig om 
eene dwaling te voorkomen, waarin de Maleijers dikwerf vervallen. 
Bij voorbeeld: iemand die op deze wijs geschreven ziet, die de gewone 
is welke onachtzame of onwetende schrijvers volgen, en wien gezegd wordt dat 
dit moet, worden uitgesproken mangarti , zou natuurlijker v,ijs de syllaben al- 
o - - 
dus verdoelen: ma-ngar-ii, de fat-hah plaatsende boven de £ en die let¬ 
ter dus met de j tot eene lettergreep verbindende; want wie kan weten, ten 
ware zulks vooraf gezegd zij, dat hier een hamzah is weggelaten, waar¬ 
boven de fal-hah had belmoren te worden geplaatst, en dat dit woord moet 
worden geschreven mang-ar-ti ? 
o' 
Niettegenstaande dit een vaste regel is, wordt de £ van de voorheclitsels êJ 
c ^ 
pïing en L* mang soms verbonden tot eene lettergreep met de eerste letter 
van het grondwoord, wanneer eene herhaling van hetzelve plaats heeft; zoo als 
blijkt uit de voorbeelden gegeven bij de paragraaph handelende over r angka. 
Daar de hoer oef mad dikwijls van plaats (1) verandert,- wanneer het grond¬ 
woord een, twee of meer aanhechtsels aanneemt, zoo is het van het uiterste be¬ 
lang voor de juiste spelling, om de ware plaats van de hoer oef mad in afgeleide 
woorden te bepalen. 
De twee volgende regels, hoop ik, zullen bij de toepassing bevonden worden 
elk geval in te sluiten, dat zich met mogelijkheid kan voordoen bij het vor¬ 
men van afgeleide woorden, en de aangegeven voorbeelden, die talrijk en gedeel- 
i 
ja in de plaats van de kasrah , waardoor natuurlijker vrijs de lettergrepen verlengd worden, tegen de bedoeling 
van den schrijver, die alleen derzelver eigene klinkers wenschte aan t duiden. 
Het gebruik der inlanders moet immer mor ons van gewigt zijn; doch, even als in ons land, moet het ge¬ 
bruik door de beste schrijvers gevolgd en niet dal van ongeletterde afschrijvers, de maatstaf zijn, waarvolgens 
wij te werk gaan; en daar in de bij de Maleijers meest geachte werken de sluitende hoeroef mad algemeen 
weggelaten wordt, wanneer de voorlaatste lettergreep lang is, zoo is dat gebruik gevolgd als bet meest overeen¬ 
stemmende met den algemeenen regel en als door de kuiidigste inlandsche schrijvers voorgestaan wordende. 
(1) Ik gebruik hier het enkelvoud, omdat zeer weinig echt Maleische woorden meer dan eene hoeroef mad 
bevatten , wanneer zij behoorlijk geschreven worden. 
