120 
MA L E I S C H E SPELLING. 
niet kan vallen op eene korte zuivere lettergreep, zoo moet die klemtoon wel ge¬ 
legd worden hetzij op eene lange zuivere of op eene gemengde lettergreep. 
Er volgt ook uit, dat geen enkél woord uitsluitend uit korte zuivere letter¬ 
grepen bestaat, en dat er geen tweelettergrepig woord kan zijn, dat slechts uit 
twee letters bestaat; Avaut, als eene korte zuivere lettergreep den klemtoon niet 
kan aannemen en elk woord eene lettergreep met den klemtoon moet bevatten, 
dan is het duidelijk, dat geen woord alleen uit korte zuivere lettergrepen kan 
bestaan. En daar twee letters vereischt worden om de lettergreep met den klem¬ 
toon te vormen, zoo is er minstens eene derde noodig voor de lettergreep zonder 
klemtoon. 
Het zal welligt noodig voorkomen, dat sommige der hierboven aangegeven 
grondregels door bewijzen gestaafd of minstens eenigzins opgehelderd worden. 
Men zal misschien in het midden willen brengen, dat woorden als oi CXo uJ! jd d) 
en eenige andere, de achtste en negende dier regels tegenspreken, waarbij gezegd 
is, dat elke korte zuivere lettergreep zonder klemtoon is en dat elke zuivere let¬ 
tergreep, waarop de klemtoon valt, eene hoer oef mad bevat. Ook zal welligt 
beweerd worden dat zij strijden tegen de bewering, dat er geen woord in de taal 
is dat uitsluitend uit korte zuivere lettergrepen bestaat. Welligt zal men nog 
willen beweren, dat de voorlaatste lettergreep van elk dezer woorden een voor¬ 
beeld levert van eene korte zuivere lettergreep waarop de klemtoon valt, en tevens 
van eene zuivere lettergreep met klemtoon die geene hoer oef mad bevat, en 
dat, in strijd met den aangegeven regel »dat er geen woord is dat alleen bestaat 
uit korte zuivere lettergrepen ’, deze en dergelijke woorden uitsluitend bestaan 
uit korte zuivere lettergrepen. 
Zoodanig zal voorzeker een ieder redeneren, die slechts ten deele met de Ma- 
leische spelling bekend is Zoo iemand ziet in zulke woorden slechts tw'ee letters, 
en daaruit maakt bij zeer natuurlijk op, dat er ook maar twee zijn. Daaruit 
leidt hij af, dat, aangezien zij tweelettergrepige woorden zijn, zij alleen uit korte 
zuivere lettergrepen bestaan, en bij gevolg, dat, daar de klemtoon valt op de 
voorlaatste lettergreep, eene korte zuivere lettergreep ook den klemtoon kan aan¬ 
nemen, en dus niet elke zuivere lettergreep waarop de klemtoon valt eene hoe- 
roef mad heeft. Doch deze tegenwerpingen worden ten eenemale te niet gedaan 
door de opmerking, dat elk dezer woorden en al de overige van die soort eenen 
tasjdld rereischen boven de laatste letter. Hierdoor verdubbelt die letter en 
