MALEISCHE SPELLING. 
123 
Ui gila , 
palihar a , 
ij'e da tang, 
moet zijn <JjX gila, gek. 
palihar a, onderkou d e n. 
o)j da lang , k o m en. 
Het is klaarblijkelijk dat de voorlaatste lettergreep van deze woorden zuiver is 
en den klemtoon beeft, en bijgevolg eene hoe roef mad moet aannemen. De hoe- 
roef mad op bet einde der zeven eerste woorden is niet alleen strijdig met alle 
beginselen van zuivere spelling, maar ook met de waarneming van onze zin¬ 
tuigen, want een ieder, die slechts eene oppervlakkige kennis van het Maleisch 
heeft, moet hebben opgemerkt, dat de inboorlingen nimmer de laatste lettergreep van 
die woorden lang uitspreken. Men kan zich een vrij duidelijk begrip vormen van 
iemands kennis van de Maleische spelling, door het aantal hoeroef s mad dat hij bezigt: 
is ]l Ü er kwistig mede, dan kan men aannemen dat zij verkeerdelijk als klinkers 
worden beschouwd en te pas gebragt. Maar onder de menigvuldige gevallen, 
waarin de hoeroef mad ten onregte wordt gebezigd, is welligt het toepassen van 
eene alif bij de laatste lettergreep, wanneer die kort zuiver moet zijn, het 
meest aftekeuren, want, hoezeer het dikwerf gebeurt, dat zelfs tamelijk goede in- 
landsche schrijvers ten onregte bij eene sluitende lettergreep de wawoe of ja voe¬ 
gen, zal eene alif in de laatste lettergreep van een woord, die geen klemtoon 
vereischt, zelden of nooit gevonden worden, tenzij in geschriften van de laagste 
volksklasse. 
Tweede Regel. Wanneer de voorlaatste lettergreep van een woord zonder aan¬ 
hechtsel uit twee letters bestaat,~ dan neemt zij, hetzij zuiver of gemengd, den 
klemtoon aan. 
Deze regel is gegrond op den vijfden grondregel: «dat de voorlaatste lettergreep 
altijd den klemtoon aanneemt, tenzij dezelve kort zuiver is”. Daar echter eene 
lettergreep, die uit twee letters bestaat, hetzij zuiver of gemengd, nimmer kort 
zuiver is, zoo moet de voorlaatste lettergreep, wanneer die twee letters bevat, 
immer den klemtoon aannemen. 
Deze regel is op verre weg de meeste woorden van de taal van toepassing, 
daar de woorden, die den klemtoon op de laatste lettergreep hebben, zeer weinig 
zijn, in vergelijk van die, waarbij de klemtoon op de voorlaatste lettergreep valt. 
De vele woorden waarop deze regel toepasselijk is, kunnen in twee klassen ver- 
