MAL E IS C HE SPELLING. 
137 
hangt af van het. aanhechtsel. Wanneer dit de laatste letter van het grondwoord 
eenen klinker doet aannemen, dan wordt de pj verwisseld met CS\ doch wanneer het 
aanhechtsel aan het grondwoord den djazam van de laatste letter laat behouden, 
dan heeft er geene verwisseling plaats. 
Zoo wordt in CS)s^ ^ cli kahandaki , en sLS e cli kahandakïnja , van 
SS s 
jaJub hun da cf, en ^Gi J cli najikïnja , en ^GGl kanajïhan , van jAJ najiq, 
de in G/ veranderd, omdat ^ als de laatste letter van het grondwoord, eenen 
klinker zon moeten aannemen. In de afgeleide woorden hundkqlah,. en 
^AGLÜJ di najiqhanja , wordt de j echter niet verwisseld, omdat dezelve 
den djazam van het grondwoord behoudt. 
Indien het noodig mogt zijn voor deze verwisseling van letters cene reden 
aantegeven, dan schijnt de volgende de ware. 
De op het einde van een woord, is eene letter van eenen zeer twijfelachtigen 
klank. In sommige woorden wordt zij vol en sterk uitgesproken, even als 
de CS ; in andere is de klank kort en afgebroken, en soms zelfs geheel zacht. 
Deze twijfelachtige aard maakt de pj ongeschikt tot het aannemen van eenen klinker, 
en daarom wordt, zoodra dit een vereischte is, de CS daarvoor in de plaats 
gesteld, welke letter immer eenen vollen, duidelijken klank heeft. Wanneer 
echter de p) den djazam behoudt, dan kan dezelve als in het grond¬ 
woord worden uitgesproken en behoeft dus niet met CS te worden verwis¬ 
seld. ! 
111. Over de ü (ta boendar ). — Sommige schrijvers hebben eene sterke voorliefde voor 
de s boendar , en bezigen die zeer dikwijls, aan het eind van woorden, in stede 
van de p antljang. In sommige gevallen kan deze gewoonte worden toege¬ 
schreven aan onkunde, daar velen niet weten, dat er een onderscheid tusschen 
deze beide letters bestaat. Anderen bezigen, naar alle waarschijnlijkheid, de ü 
boendar uit naaperij van het Arabisch, en om te toonen dat zij eenige kennis 
van die taal hebben. 
Er kan weinig twijfel omtrent bestaan, dat de ï boendar zich behoort te be¬ 
palen tot Arabische woorden ; doch ook daarin kan zij niet willekeurig gebruikt 
worden, daar sommige wcorden de ï boendar en andere de pan dj ang verei- 
schen. De beste regel voor den beoefenaar van het Maleisch is welligt, om die 
