140 
- MALEISCHE SPELLING. 
pel ijk worden. Indien .^.yu en ^a-lsLo zonder hamzah geschreven worden, zoo 
als dikwijls geschiedt, dan zal niemand, die niet weet dat er mangar- 
dja en manga dj ar staan moet, de lettergrepen behoorlijk kunnen scheiden. 
Het zou de duidelijkheid ook zeer bevorderen indien de hamzah immer bij 
de alif barbaris gevoegd werd, wanneer deze geen klinker aanneemt, om 
daardoor aantcduiden dat zij is alif barbaris en niet alif mad. Wanneer 
de alif eene fat-hak of dl am in ah zou moeten aannemen, dan behoort de 
hamzah boven de alif te komen, als amtlrah , toorn, en y,,l Drang , 
mensch, en voor de kasra h onder de alif als ïloe , dat. Wanneer 
de betris (klinker) bij de alif gevoegd is, als in angkat , opligten, ’en 
indjaq , treden, dan is de hamzah niet noodig, want de bar is is vol¬ 
doende om aan te toonen dat de alif is barbaris. 
V. Over den ~ (lasjdïd ). — De lasjdïd behoort, even als de hamzah en om de¬ 
zelfde reden, nimmer te worden achterwege gelaten. Hoe zou men het aanwezen van 
vier lettergrepen in en van drie in en kunnen verklaren, zon¬ 
der te weten, dat die woorden eenen lasjdïd vereischcn en aldus behooren te 
u) u) _ W ' „ 
worden geschreven: ma-noe-sï-j a, su-dï-ja, en sa-tï-ja ? (1). 
De volgende opmerkingen betreffen het gebruik van de klinkers. 
Wanneer eene hoer oef mad van eene lettergreep wordt weggenomen, omdat 
het woord een aanhechtsel krijgt, dan moet die lettergreep eenen bar is of klinker 
aannemen, als in hatauja , van euh waarin de CS eene fat-hah aanneemt 
omdat de alif van de eerste lettergreep van het grondwoord, \S ka, overspringt 
op de tweede, U' ta, van het afgeleide woord. Even zoo krijgt de CS eene 
^ f 
dlammah in SSsS koedanjalah , daar de van de CS in de eerste lettergreep 
7 
van het grondwoord wegvalt; en daar de ) van de tweede lettergreep van 
✓ ) 
koedünja, overspringt op de derde van ddbjvS’ koedanjalah, zoo neemt de eene 
fat-hah aan. 
1) Indien men de tegenwerping mogt maken, dat hel aanhoudend gebruik van hamzah en tasjdid onnoodig 
is, omdat de Maleijers zeer goed bekend zijn met de omstandigheden waarin die teekens belmoren voor te 
komen, dan moet ik aniwoorden dit Ie betwijfelen, daar het mij door eigen opmerkingen gebleken is, dat vele 
Maleische schrijvers, welligl omdat de tasjdid zelden voorkomt, niet welen wanneer dat teelten gebruikt moet 
worden en wanneer niet; en liet is ook algemeen bekend, dat zij zeer onkundig zijn in al wat betrekking heeft 
tot de plaatsing en hel gebruik van de hamzah. 
