MALEISC ïi E S F E LLING. 
1 'r~j 
1 i 
jj 7 ajer, ajam, a/ ajah, en Lt ajat ; ^iT had echter behooren te worden 
geschreven Wij moeten daaruit eveuvvel niet opmaken dat, deze twaalf 
woorden de e enige in de taal zijn, die met eene lange alif beginnen, want Dr. 
Marsden heeft zelfs arnoeq en ^1 adji , geschreven met eene lange a, hetgeen 
doet veronderstellen, dat hij in beide woorden de alif lang dacht, hoewel hij in 
geen van beiden dit door eenen mad heeft uitgedrukt. 
De wijze van spelling van deze woorden schijnt niet te zijn overeen te brengen 
met de bewering, dat de alif aan het begin van een woord kort is, tenzij de¬ 
zelve eenen meddah voere; want terwijl liet niet bezigen van eenen meddah aan¬ 
duidt dat de alif kort is, geeft de lange Romeinsche a te kennen dat zij lang is. 
Dezelfde tegenstrijdigheid schijnt te bestaan in de spelling van Werndlij en van 
de Bijbelvertalers, want somtijds merken zij de alif van het begin van een woord 
met eenen mad , als in api en ajer , terwijl in vele andere gevallen, als in akoe , 
adjar en anaq, de alif, hoewel zonder mad, wordt uitgedrukt door de lange 
a en dus als lang beschouwd. Doch welk onderscheid is er tusschen eene lange 
alif en eene alif mad, of, volgens de uitdrukking van Dr. Marsden, eene alif 
met het spellingsteeken meddah ? Zijn zij niet geheel en al hetzelfde, en heeft 
niet de alif in akoe, adjar, anaq, en veel andere woorden, evenzeer het regt 
om eenen mad aan te nemen als de alif in api, en ajer ? De zaak schijnt te 
zijn, dat de achtelooze Maleijers soms eenen mad boven de alif mad hebben ge¬ 
steld aan het begin van enkele woorden, terwijl zij het hebben nagelaten in ver¬ 
reweg de meeste gevallen waarin het te pas kwam, en dat oude taalbeoefenaars 
zich niet geregtigd achtten eenen mad te gebruiken, daar waar de inboorlingen dit 
niet deden, hoewel zij door hunne Romeinsche spelling deden blijken, dat zij de 
alif als lang beschouwden. 
D (bl. 60). 
Indien het aan eenen vreemdeling vergund kon zijn het denkbeeld van eene verbe¬ 
tering in eene taal aan te geven, dan zou het niet moeijelijk zijn het bezwaar 
uit den weg te ruimen, dat ondervonden wordt door het gemis aan spellingstelkens, 
waardoor de beide klanken van de fat-hah van elkander kunnen worden onder¬ 
scheiden. Men zou de fat-hah of haris di atas uitsluitend kunnen bezigen om 
den breeden klank van dien klinker uit te drukken, zoo als die is in panlas 
21 
