158 
MALE IS C HE SPELLING. 
terwijl de eerste klank zou kunnen worden te kennen gegeven door het klinker- 
o- o" 
teeken geheel weg te laten, zoo als in beis ar, yo ban ar. 
Daar de eerste klank van de fat-hah zonder twijfel die klinkerklank is, welke 
in vele Oostersche talen beschouwd wordt als onafscheidelijk van den medeklinker, 
zoo is de boven aangegevene wijze eenvoudig die, welke in het Sanskrit en de daaraan 
verwante talen aangenomen is. 
In die talen wordt geen teeken gebezigd om den onafscheidbaren klinker aan 
te duiden, uitgenomen aan het begin van eenc lettergreep, welke uitzondering niet 
van toepassing is op het Maleisch. Daardoor bestaan vele lettergrepen uit eenen 
eenvoudigen medeklinker, waarbij de onafscheidbare klinker verondersteld wordt. 
Aldus vormen in het Bengaleesch de twee medeklinkers kau en iau, zonder 
eenig teeken dat een klinker aanduidt, het tweelettergrepige woord hautau , hoe¬ 
veel. 
Wanneer men daarbij in aanmerking neemt, dat verscheidene aan het Maleisch 
verwandte talen van den oosterschen Archipel, alphabets en spellingstelsels heb¬ 
ben, die op het Sanskrit gegrond zijn, dan schijnt er geen overwegend bezwaar te¬ 
gen te bestaan, om het Maleisch, hoewel zich in een vreemd kleed gehuld heb¬ 
bende, in dit opzigt te doen overeenstemmen met deszelfs naauwe verwanten. 
Een voorbeeld van hetgeen hier voorgesteld wordt is gegeven in de volgende 
‘panton, die de lezer, hoewel hij dezelve welligt nooit te voren heeft gezien, 
waarschijnlijk gemakkelijk zal ontcijferen zonder behulp van Ilomcinsche karakters. 
oCj , o g ? o O^G 
\ 
\ 
\ 
O 
\ 
\ 
0 
f 1* 
& ’ c’_ 
$ 
o > 
o'' 'a ' ' t> 9 
jUüS' yy 
$ 
JLo 
b ] 
De meeste Europeanen, die over de Maleische taal hebben geschreven, schijnen 
te hebben gemeend, dat het gebruik van Romeinsche karakters onmisbaar was, als 
het eenige mogelijke middel, om hunnen lezers een duidelijk denkbeeld te geven 
van de ware uitspraak van het Maleisch. Doch wanneer het stelsel van klinkers 
en spellingsteekens, waarover dit werkje handelt, juist mogt zijn, en de voorge¬ 
stelde wijze van aanduiding van den onafscheidbaren klinker mogt worden aan¬ 
genomen, dan zou men de Romeinsche karakters geheel ter zijde kunnen laten, 
want men zou van dezelve, voor de studie van het Maleisch, niet meer nut kunnen 
trekken, dan voor de studie van het Sanskrit of Bengaleesch, en Dr. Marsden zou 
