160 
MALEISCHE SPELLING. 
verkeerdelijk aan als hoe roef ma cl, en, inclien hij Romeinsche karakters had 
gebezigd, dan zon hij dezelve door twee klinkers, misschien wel door oe en i , heb¬ 
ben aangeduid, hoewel het niet kan worden tegengesproken, dat elke dezer letters 
eene syllabe aanvangt, niettegenstaande zij als hoer oef mad voorkomen. Men kan 
niet aannemen, dat deze dwaling is veroorzaakt door de weglating van eenen ham- 
zah en. dus alleen aan onoplettendheid zou zijn toe te schrijven, want geenc dezer 
letters zou door eenen hamzah kunnen worden voorafgegaan. 
De aanvallen van Dr. Marsden tegen de spelling van deze woordenlijst zijn 
maar al te gegrond. Indien de fouten van dezelve minder groot en minder 
tal rijk w aren, dan zou er minder aanleiding bestaan, om de Maleische taalkennis 
van den schrijver te betwijfelen. Het schijnt, dat hij, uit vrees dat de meest ge¬ 
wone inlandsche spelling tot vergissingen zou aanleiding geven, opzettelijk eene 
minder gebruikelijke spelling heeft gebezigd, die hij meende meer volgens het 
gehoor te zijn. Maar waarin verschilt zijne spelling van die der inlanders? In 
niets dan in het gebruik van een grooter aantal overtollige hoer oef mad , waar¬ 
door de woorden zoo misvormd worden, dat zij niet dan met moeite kunnen wor¬ 
den herkend. 
De onderwerpelijke regel, namelijk, dat elke lettergreep moet beginnen met 
eenen medeklinker of hoer oef borbaris, is van veel gewigt bij het vormen van 
een stelsel van Maleische spelling in Romeinsch karakter, daar vele van de fouten 
en ongerijmdheden, die men in de spelling van hen, die dat karakter gebruiken, 
aantreft, kunnen worden bewezen hunnen oorsprong te hebben in het niet nakomen 
van dezen regel. In zeer vele gevallen schijnen de 1 ^ en ^ verkeerdelijk als 
klinkers te zijn beschouwd, zelfs aan het begin van woorden, en dierhalve worden 
zij in het Romeinsche karakter door klinkers wedergegeven. Men wil geredelijk 
toegeven, dat eene dusdanige dwaling van klein gewigt kan zijn voor de uitspraak 
en zeer wel te vergeven is aan hen die met het Arabische schrift onbekend zijn, 
doch ik onderwerp aan allen die dat schrift kennen, of zulk eene dwaling geen 
wantrouwen ten aanzien van iemands bedrevenheid in de Maleische spelling moet 
inboezemen. Het valt weinig te betwijfelen, dat iemands wijze van spellen in Romeinsch 
karakter eene veel meer zekere proef is van zijne kennis der spelling dan alles 
wat hij met Arabische letters, zonder klinkers, zou mogen schrijven, want het kan 
mogelijk wezen, dat hij, alleen van medeklinkers gebruik makende, vele woorden 
naauwkeurig zal schrijven, en niettemin niet in staat zal wezen om de klinkers be- 
