MAL E IS C HE SPELLING. 
165 
woord. Dr. Marsden, sprekende van naamwoorden van plaats, zegt (bl. 60 der 
Nederduitsche vertaling van zijne spraakkunst) »dat de afgeleide naamwoorden, 
door bijvoeging van J per, JJ pel en l_J pc, van werkwoorden gevormd, meest¬ 
al de plaats der door het grondwoord uitgedrukte handeling, of de handeling 
zelve te kennen geven.” Deze aanmerking schijnt aan te duiden, dat Dr. Mars- 
den de i_ spa als een afzonderlijk aanhechtsel en niet als eene verkorting van j» 
par beschouw, zoo als de Heer Werndly doet. Daar de twee voornaamste 
Europesche schrijvers in dit opzigt onde r ling schijnen te verschillen, zoo is het 
doelmatig voorgekomen de toevlugt te nemen tot het gezag der inboorlingen. De 
persoon, wiens gevoelen ter zake is gevraagd, is bekend als de kundigste Ma- 
leische taalkenner van Batavia en wordt gezegd tevens in het Arabisch wel be- 
A 
dreven te zijn. Hij verklaarde dat y par het eigenlijke voorhechtsel is van 
naarmvoorden van plaats, en dat, wanneer hetzelve tot uJ pa wordt verkort, 
de eerste letter van het grondwoord eigenlijk eenen tasjdld behoort te krij¬ 
gen, daar het, volgens hem, een regel van de Arabische spelling is, dat, wanneer 
eene letter kortheidshalve wordt verworpen, de volgende eenen tasjdld aanneemt. 
Het is evenwél waar, dat die tasjdld bij de uitspraak niet altijd zeer hoorbaar is, 
voornamelijk niet wanneer door het uitspreken daarvan eenige hardheid zou 
O > O " lU *** 
ontstaan. Zoo wordt van 0^ djöêdi , dobbelen, gemaakt c ./ Nsb' pad djoe di 
jan, eene dobbel plaats, door de voorhechting van i_J pa, het plaatsen van 
eenen tasjdld over de ^ en de aanhechting van en niettemin zal geen enkel 
inboorling, zoo ik vermeen, dat woord uitspreken als ware het geschreven met 
eene dubbele want twee „ ( djims ), zonder tusschen gevoegden klinker, zou¬ 
den niet alleen zeer hard en onaangenaam luiden in het oor van den inboorling, 
maar ook zeer moeijelijk zijn uit te spreken. Men moet ook in acht ne¬ 
men, dat in vele andere gevallen, waarin hardheid te duchten is, de tasjdld 
slechts zeer weinig bij de uitspraak in aanmerking komt. 
Deze tegenstrijdigheid in de spelling en de uitspraak kan gedeeltelijk daaraan 
worden toegeschreven, dat het spellingstelsel vreemd zijnde welligt niet in alle op- 
zigten geheel en al met de uitspraak overeenkomt, doch wanneer wij de aangebo- 
rene vadzigheid der Maleijers in aanmerking nemen, die zich nimmer schuldig ma¬ 
ken aan het nemen van onnoodige moeite, dan moet het ons niet verwonderen, dat de 
tasjdld soms niet hoorbaar is, want wie weet niet, dat het minder inspanning 
kost om ééne letter uittespreken dan twee? 
22 
