MALEISCHE SPELLING. 
167 
G (bl. 150). 
Men zou welligt, zonder veel'kans van tegenspraak, kunnen beweren, dat de 
fat-hah in elke korte, zuivere lettergreep, altijd den klank heeft van de zacht kor¬ 
te e, behalve in eene lettergreep waarvan de alif mad is weggenomen. Deze klank 
van de fat-hah is klaarblijkelijk de onafscheidbare klinker van het Sanskrit en de 
daarmede verwante talen, en ware het Maleisch geschreven met het alphabet van 
eene dier talen, dan zou hetgeen nu eene korte zuivere lettergreep is, gevormd 
door eenen medeklinker en eene fat-hah met den klank van de zacht korte e, 
worden uitgedrukt door eenen eenvoudigen medeklinker. 
Men heeft gezegd, dat de Maleijers van de westkust van Sumatra den uitgang 
a in o veranderen, als mato voor mata. Doch zou dit wel geheel juist zijn? 
Is de klank die door de Maleijers van andere landen gegeven wordt aan de fat- 
hah aan het einde van een woord die van de a in pan, man, kan , of die van 
de korte zachte e in begin, enz.? Indien het de laatste is dan is het verschil tus- 
schen de uitspraak van de Maleijers der westkust en die van andere landen niet 
zoo groot als sommigen hebben gemeend. Het is in het geheel geene uitsluitende 
eigenschap van het Maleisch, om aan den onafscheidbaren klinker twee verschillen¬ 
de klanken te geven. In het Bengaleesch heeft zij er drie, namelijk dien 
van au, die van e in begin, en dien van o in boot De twee eerste klanken komen 
voor in het twee lettergrepige woord saukel, alle, en de laatste komt altijd voor 
in de laatste lettergreep van werkwoorden in den gebiedenden en in den toe¬ 
komenden tijd van de aantoonende wijs, als karo, doen, ano, brengen, karibo, 
ik zal doen, ani bo, ik zal brengen. 
Het moet echter erkend worden, dat, zelfs op de westkust, de Maleijers het 
geven van den klank van o aan den onafscheidbaren klinker als eene platheid be¬ 
schouwen, en dat een welopgevoed inboorling, wanneer hij zuiver wil spreken, 
daaraan denzelfden klank geeft als in andere Maleische landen. 
Daar ik eer heb willen aangeven dan wel bevestigen, dat de fat-hah in eene 
korte, zuivere lettergreep altijd den klank van de zacht korte e heeft, tenzij in 
eene lettergreep waarvan de alif mad is weggenomen, zoo heb ik de a niet al¬ 
dus a geteekend, uitgezonderd in gevallen waarin de fat-hah ontegenzeggelijk 
dien klank heeft. 
