168 
MALEISCHE SPELLING. 
H (bl. 150). 
De meeste Europeanen, die eene studie maken* van het Maleisch, schijnen eene 
sterke voorliefde te hebben voor de overtollige hoer oef mad. Het is dus waar¬ 
schijnlijk, dat elke regel, die het gebruik van die letters doet verminderen, met eenige 
aarzeling zal worden aangenomen. Voor dat wij echter de verdediging van dien 
regel ondernemen, schijnt het niet overbodig de oorzaken van die voorliefde na te 
gaan, die, hoewel om verschillende redenen wel te vergeven zijnde, niettemin 
moet worden nagelaten. 
Wanneer een Europeaan de studie van het Maleisch aanvangt, clan ziet hij zeer 
gewoonlijk, en welligt zeer natuurlijk, de hoer oef mad voor klinkers aan. Hij is 
gewoon aan eene taal waarin de medeklinkers en klinkers beiden geschreven worden, 
en wanneer hij dan ontwaart, dat de hoer oef mad den klank van klinkers hebben, 
dan maakt hij daaruit op, dat zij klinkers moeten zijn, en het zwijgen van zijnen 
inlandschen leermeester ten aanzien van de ware klinkers, versterkt hem in dat denk¬ 
beeld. Hij ziet ook, dat de woorden die een zeker aantal hoer oef mad bevat¬ 
ten, zeer gemakkelijk gelezen worden, terwijl het hem, zonder de hulp van den 
leermeester, onmogelijk is de woorden te ontcijferen waarin zelfs niet eene enkele 
hoe roef mad hem te hulp komt. 
Een inlandsche leermeester ziet zeer spoedig welke voorliefde zijn leerling heeft 
voor de hoe roef mad en laat niet na, om telkens, wanneer hij iets ter zijner le¬ 
zing schrijft, bijna in elke lettergreep eene hoer oef mad te plaatsen. Op die wijze 
zoeken vele inlandsche onderwijzers hunnen leerlingen eenen goeden dunk van zich 
te geven, door hem schijnbaar het lezen gemakkelijk te maken, doch in wezenlijk¬ 
heid misleiden zij dengeen dien zij voorgeven te onderrigten, en verbergen zij tevens 
hunne eigene onwetendheid. 
Zoodra een Europeaan meester is van het alphabet, behoort hij onderrigt te 
krijgen in het gebruik van de klinkers of baris en van de hoe roe f mad. Het moet 
hem duidelijk voorgehouden w orden, dat alleen de ba ris de ware klinkers zijn, 
en dat het eenige gebruik van de hoer oef mad daarin bestaat dat, het den klank 
van de lettergreep verlengt. Indien de inlandsche onderwijzers deze wijze van on¬ 
derrigt geven aannamen, dan zouden hunne Europesche leerlingen niet langer de hoe- 
roef mad als lange klinkers beschomven, en dezelve niet zoo menigvuldig wen- 
schen te gebruiken; integendeel zouden zij elke overtollige hoer oef mad als eene 
