MALEISCHE SPELLING. 
169 
dwaling: beschouwen, die hen van het regte spoor afwijken en eene slechte uit¬ 
spraak aannemen doet. 
Doch indien zulks de ware wijze van handelen is, waarom nemen de inlandsche 
onderwijzers die niet aan? De reden is duidelijk. Zij zijn zelf niet genoeg onder- 
rigt, om eene behoorlijke wijze van mededeeling van kennis aan anderen te kunnen 
aannemen. De inlanders, die tegen loon onderwijs geven, zijn zelden de kundigsten; 
Zij hebben lezen en schrijven geleerd en trachten daarmede hun voordeel te doen, 
doch hunne kennis van hunne eigene taal is in het algemeen meer beperkt dan die 
van lieden van hoogeren rang, die het beneden zich zouden achten zich naast oenen 
Europeaan te zetten en hem zijn alif ba la te leeren. 
Slechts weinige inlandsche onderwijzers van de gewone klasse zijn in staat, om 
behoorlijk den klinker bij een zeker aantal woorden te voegen, en onbekend zijnde 
met het juiste verschil tuschen de klinkers en de hoeroef mad, zoo bezigen zij de 
laatste ter vervanging van de eersten. Sommigen zelfs willen den schijn aannemen 
van het gebruik der klinkers te verachten als een teeken van kleingeestigheid, en 
geven voor geleerd genoeg te zijn, om zonder dezelve te kunnen lezen; doch met 
al hunne kunde schroomen zij niet, gebruik te maken van eenige overtollige hoe¬ 
roef mad , ten einde daaruit hetzelfde gemak als uit de klinkers te ontleenen. 
Met die gew'oonte en met die weinige kunde van de inboorlingen, die de Euro¬ 
peanen gewoonlijk als onderwijzers bezigen, kan het geene verwondering baren, 
dat lieden, die op zoodanige wijs onderligt ontvangen, eenige dwaalbegrippen aan¬ 
nemen, en evenmin laat het zich verwachten, dat zij gemakkelijk hunne dwalingen 
zullen inzien en vaarwel zeggen, ten ware zij betere onderwijzers krijgen of de taal 
zeer grondig bestudeerden. 
Er schijnt eenige reden te bestaan, om te veronderstellen dat, eene poging om 
alle overtallige hoeroef mad te verbannen, welligt onwelkom zal wezen, als niet 
alleen stijdende tegen veronderstelde goed gegronde denkbeelden, maar ook als dc 
inoeijelijkheid van het lezen vermeerderende. Doch geen Europeaan zou eene on¬ 
juiste spelling van zijne moedertaal voorstaan, al zou daardoor voor eenen on¬ 
verschilligen lezer de uitspraak gemakkelijker gemaakt worden. Hoeveel tc min¬ 
der voorspraak verdient dan zulk een gebruik, wanneer daardoor de uitspraak be¬ 
dorven wordt en wanneer de gemakken, die men meent daardoor te ondervinden, 
kunnen worden verkregen door een zuiver systema van spelling aan tc kleven. 
Een ieder die nadenkt over de benaming van hoeroef landjoet, d i. lange 
