170 
MALKISCHE SPELLING. 
letter, die de inboorlingen aan de hoeroef mad geven, zal gemakkelijk inzien, 
dat de dadelijke strekking van elke overtollige letter van dien aard moet zijn, om 
de uitspraak te bederven, door den klank van de lettergreep, waarin zij voorkomt, 
bovenmatig te verlengen. In zuivere lettergrepen is het eenige verschil tusschen 
eene lange of den klemtoon hebbende lettergreep en eene korte of den klemtoon 
niet hebbende lettergreep, dat de eerste eene hoeroef mad heeft en de laatste 
niet. De bijvoeging van eene overtollige hoeroef mad in eene korte of geen klem¬ 
toon hebbende lettergreep maakt haar dus lang of geeft er klemtoon aan, en de 
tusschenvoeging van eene hoeroef mad in eene gemengde lettergreep maakt haar 
voor de helft langer dan behoort. 
Men zal welligt aanvoeren, dat het gevaar van het aannemen van eene verkeerde 
uitspraak, door het gebruik van eenige overtollige hoeroef mad, geheel en al denk¬ 
beeldig is, omdat de meeste Europeanen, die eenige bedrevenheid in de taal be¬ 
zitten, hunne uitspraak evenzeer naar het gehoor als naar het gezigt vormen. 
Dat de uitspraak dikwijls wordt gevormd waar het gehoor geef ik toe, doch ik 
neem de vrijheid vol te houden, dat vele gevallen van verkeerde uitspraak, door 
het gebruik van overtollige hoeroef mad, mij zijn voorgekomen. En is het niet 
zeer natuurlijk, dat dit het gevolg' is van eene gebrekkige spelling, want bijkans 
een ieder, die in staat is te lezen, zal meer geneigd zijn om uittespreken volgens 
het oog dan volgens het oor. 
Doch toegegeven al eens, dat de overtollige hoeroef mad de uitspraak niet be¬ 
derven, dan blijft toch nog immer de vraag, welke gegronde reden men kan aan¬ 
voeren om ze te behouden? Zal men willen beweren , dat zij nuttig zijn om den 
klinkerklank van de lettergreep waarin zij voorkomen, aanteduiden? Dat zij dit 
in zekere mate doen wordt toegegeven, doch desniettemin blijf ik beweren, dat zij 
ten eenemale onnoodig zijn en dat haar gebruik altijd als eene dwaling is aan te 
merken. Het is zeker waar, dat er in vele gevallen iets noodig is om den klin¬ 
kerklank van eene lettergreep aan te duiden, doch wat zou men daar geschikter 
voor kunnen bezigen dan de klinker zelf? De bijvoeging van den klinker verze¬ 
kert elk voordeel, dat men van de hoeroef mad veronderstelt, terwijl er geene 
enkele bedenking tegen is aan te voeren. Aldus, wanneer er vrees bestaat, dat de 
lezer kami, wij, met kamoe, gij, zal verwarren, dan zal zulks evengoed worden 
voorgekomen door de bijvoeging van eenen klinker bij de laatste lettergreep en te 
schrijven en als door te schrijven en y*\S met eene hoeroef mad in 
