MALEISCHE SPELLING. 
171 
de laatste lettergreep. Even zoo , wanneer wij het verschil willen aanduiden tus- 
schen de spelling van ïkat, binden, en van ïkoet , volgen, dan behoort dit 
gedaan te worden door het eerste te schrijven met eenen fat-hah en het tweede 
✓ i 
met eenen dlammah b j de laatste lettergreep, das en Deze wijze is 
$. S- 
juister en tevens bepaalder dan wanneer men schreef en ci^yhï, want hoe- 
zeer het laatste woord dadelijk zou kunnen worden herkend, zou echter het eerste 
door sommigen worden uitgesproken ïkat en door anderen ikoet. 
Een gebruik, dat niet alleen onnaauwkeurig is maar ook ten opzigte van het nut 
te wenschen overlaat, behoort dus voorzeker verworpen te worden voor een an¬ 
der, dat naauwkeurigheid aan een veel groote nut paart. 
Misschien zal men nog aanvoeren dat sommige van de beste Europcschc taal¬ 
kenners en vele verdienstelijke inlanders dikwijls de hoer oef ma cl bezigen, op de 
wijze die hier als onjuist wordt aangegeven, en dat voorzeker degeen die zulke 
voorbeelden navolgt, niet zeer erg kan dwalen. In antwoord hierop behoort te 
worden nagegaan, of, zoowel de inboorlingen als Europeanen, dit gebruik door eenige 
onomstootbare bewijsgronden kunnen verdedigen of wel eenigè erkende grondstel¬ 
ling kunnen aanvoeren, waaruit de juistheid daarvan zou kunnen worden af¬ 
geleid. Indien de grondstellingen, die in het VII Hoofdstuk zijn aangegeven , juist 
zijn, dan mag men veronderstellen, dat het gebruik, waartegen wij te velde trek¬ 
ken, niet alleen van grondslagen ontbloot maar zelfs ten eenemale te verwerpen 
is en, in dat geval, niet verdedigd kan worden, al is het door Europeanen en in¬ 
boorlingen aangenomen. En is er iets ongerijmds of zelfs onwaarschijnlijks in de 
veronderstelling, dat Maleijers, die nimmer van de kennis van hunne taal eene 
studie maken, met de grondregels van de spelling onbekend zouden zijn? En 
zou het eene onvergeeflijke beleediging zijn, te veronderstellen, dat Europeanen, 
die vreemdelingen zijn en wier kennis van de taal slechts onvolledig kan we¬ 
zen, in eene dwaling zouden vervallen zijn? Doch hoewel wij tot dus ver, om 
den wil van de redenering, hebben toegegeven, dat het gebruik dat wij bestrijden 
door de beste Europesche taalkenners en vele verdienstelijke inboorlingen wordt 
aangekleefd, is dit echter een punt, dat wij in het minste niet geneigd zijn 
te erkennen, want wij meenen, dat het reeds bewezen is, dat dit gebruik 
door de beste Europesche noch door de beste inlandsche taalkenners ondersteund 
wordt. Wanneer wij de geschriften van inboorlingen inzien, dan is het gemakkelijk 
