172 
MALEISCHE SPELLING. 
op te merken, dat de overvloed van overtollige hoer oef mad in eene juiste ver¬ 
houding staat tot de onkunde van den schrijver. In de beste inlandsche geschrif¬ 
ten worden de overtollige hoeroef mad zeer spaarzaam gebruik, maar in die van 
onwetende schrijvers worden zij in overvloed aangetroffen. Het wordt echter toe¬ 
gegeven, dat eene hoeroef mad aan het einde van eene lettergreep, die kort zui¬ 
ver behoorde te zijn, door allen meer algemeen wordt gebruikt dan eene mad la¬ 
zim of hoeroef mad in eene gemengde lettergreep, doch men meent, dat geen 
enkele goede inlandsche taalkenner het eene of het andere gebruik juist zal avü- 
len heeten. De eenige reden die zij daarvoor zullen aangeven is, dat daardoor de 
gemakkelijkheid bevorderd wordt, doch wij hebben reeds aangetoond dat, dit doel 
daardoor niet bereikt wordt. Het gebruik van de mad lazim wordt door goede 
schrijvers zoo weinig ondersteund, dat zij zelden anders dan in enkele eenlet¬ 
tergrepige woorden voorkomt, waarvan de voornaamste zijn en en zelfs 
wordt zij dikwijls uit het eerste dezer woorden weggelaten. 
Sprekende van de beste Europesche Maleische taalkenners is het noodig te ver¬ 
melden, dat wij tot nog toe geene voor goed erkende werken hebben, waarnaar 
wij kunnen overwijzen, behalve die van den vertaler van den Maleischen Bijbel, 
die van Werndlij en die van Dr. Marsden. De spelling van den vertaler en die 
van Werndlij zijn in elk opzigt gelijk; Dr. Marsden verschilt hiervan in de spel¬ 
ling van enkele woorden, doch in de meeste gevallen komt zijne spelling met de 
hunne geheel overeen. De vertaler en Werndlij hebben, in sommige gevallen, de 
* en aan het einde van eene lettergreep, die kort zuiver moest wezen, aan¬ 
genomen, doch nimmer, zoo mij geloven, de 1 ten ware de lettergreep werkelijk 
lang is. Dr. Marsdens methode is, over het geheel, dezelfde, doch terwijl de ver¬ 
taler en Werndlij altijd schrijven ha m i met eene ^ aan het einde als, heeft 
Dr. Marsden, op bl. 415 van zijn woordenboek, beide hami en ha moe, op de hier- 
voren aangegevene wijze met eenen klinker bij de laatste lettergreep, instede van 
eene hoeroef mad ; doch welligt veronderstellende, dat de hoeroef mad ook aan¬ 
neembaar was, heeft hij die woorden ook geschreven en 
Ten opzigte van de mad lazim meenen wij, dat, met uitzondering van 
en J' in den geheelen Maleischen Bijbel geen enkel voorbeeld van deszelfs gebruik 
in zuiver Maleische woorden voorkomt. Doch wanneer wij Dr. Marsdens spraak¬ 
kunst en woordenboek opslaan, dan vinden Mij verscheidene woorden met mad 
lazim geschreven, maar, in de meeste gevallen, worden er alsdan twee wijzen van 
