7 
Serra da Mantiqueira; Palmeira prope Barbacena; 
Serra d’Estrella, ubi abundanter fructifera. 
Var. pallens Nyl. I. c. 
Serra da Mantiqueira (speciminulum unicum!). 
27. Sticta quercizans Ach. Syn. p. 234, pr. p.; Delise Mo- 
nogr. Stict. p. 84, tab. 7, f. 26; Stictina querciz . (Ach.) Nyl. Syn. 
meth. p. 344; Sticta damæcornis fi Weigelii Ach. Syn. p. 231, 
Eschw. in Mart. Flor. Bras. p. 214. 
Seira d’Estrella, sterile (unicum!). 
28. Ricasolia erosa (Eschw.) Nyl. Syn. meth. p. 371 pr. p.; 
Parmelia erosa Eschw. in Mart. Fl. Brasil. p. 211; Parmelia 
crenulata Eschw. Icon. sel. p. 25, tab. XIV, Fig. 2. 
Regis to prope Barbacena, ubertim fructifera; Serra da 
Mantiq ueira. 
Sine dubio species optima, distinctissima, constanter ubique 
habitum proprium sibi servans. Thallus adtingit magnitudinem 
diametro usque ad 1,5 Decim. Sporæ in præsentibus speci- 
minibus Brasiliensibus 6—8 næ , anguste fusiformes, septatæ, lute- 
scentes, long. 0,071—098, crass. 0,0028—0041 mm. 
Ceterum quoad Ricasol. crenulatam (Hook.), R. erosam (Eschw.), 
Stictam Raveneli Tuckerm. Supplem. 2. p. 203 inter lichenologos 
hodiernos adhuc sententiæ variæ differentes constare videntur, 
quibus nonnulli in speciminibus determinandis non raro in per¬ 
mutationes et errata ducti sunt. Certissime vero lichen War- 
mingianus supra sub nomine Ricas . erosa (Eschw.) allatus vera 
est Parmelia erosa Eschw. in v. Mart. Flor. Brasil. p. 211 de- 
scripta, quod nobis optime probavit exploratio et comparatio 
speciminis archetypi Eschweileriani. 
29. Parmelia lævigata Ach. Syn. p. 212; Nyl. in Regensb. 
Flora 1869, p. 291. 
Lagoa Santa, ad corticem arborum. 
Medulla hydrate Kalico affusa non tingitur, sed tune hypo- 
chlorate calcico addito vivaciter rubescit. 
