143 
S. flabellala Berlol. ex C. Koch, Gartenflora 1854, p. 410; Spiræa 
foliis cuueiformibus superne incisis Ass. Enurn. Arag. (?) 
Barr. ic. f. 564 (?)*). 
In- montibus calcarcis supra Encinillas (prov. Burgos) copi- 
ose c. fr. 18 Oct.! 
Obs. Etsi specirnina authentica Bertoloniana non vidi, non 
tamen dubito. quin planta nostra, inter S. crenatam L. et 
S* thalictroidem Pall. intermedia, hue referenda sit. Secun- 
dum cel. Koch, cujus descriptio I. c. bene eum nostra con- 
venit, in Hispania nonnisi ab Ortega leela fuit, sed syno- 
nymon Assoanum, de quo cel. Willkomm (ser. inconf. 
Arag.) dubitat 5 bue quoque pertinere videtur. Folia glabra 
v. subtus levissime puberula, coriacea, pagina inferiore reti- 
culato-venosa, in speciminibus majoribus (erectis, fruticosis) 
i/o— 3 / 4 -pollicaria, obovata, apice 3-5-crenata v. subintegra, 
in formis minoribus (suffruticosis, prostratis) late obovata v. 
obeordata, profundius flabellato-3-5-loba. 
2. Dryadeæ. 
Geum silvatieum Pourr. (G. biflorum Brot. phyt. Lusit. lab. 80). 
Scala Dei (Pourr.)! Encinillas; Castello de Noceda Galleciæ; 
Navacerrada, Escorial; Puerto de la inquisicion, Sierra 
de Alfacar fl. granat.! 
G. hispidum Fr. (specirnina eum suecicis omnino congrua)! 
In pratis silvaticis supra pagum Guadarraina, ad pedem 
*) Figura Barrelieri ic. 564 valde dubia videtur. Linnæus hane ad S. 
crenatam suam retulit, sed S. crenata vera, Hungariæ et Sibiriæ civis, 
vix in Hispania et Italia crescit. Habitus plantæ depictæ haud male 
Spiræam nostram reddit, sed ob flores seorsim expositos manifeste 
superos potius forsan ad Cratægi speciem pertinere videtur, quo fac- 
tum est, ut cel. G. Koch hane figuram tam ad Cratægum mauram 
(Cratæg. et Mesp. p. 51) quam ad Spiræam flabellatam citat (Regel 
Gartenfl. III, p. 410). 
