114 
florus, floribus inferioribus remolis. Bracteæ lanceolatæ, longe 
acuminalæ, pedicello longiores. Sepala lanceolata, acuminata, 
margine minute denticulata, pedicello cernuo subæquilonga vel 
eodem breviora. Corolla magnitudine et forma P. rotundi- 
foliæ similis (color ejusdem in speciminibus siccis discerni non 
polest). Antheræ cereo-flavæ, hine apiculatæ, illinc in tubulum 
brevem subineurvum, dorso bisaccatum, antice biporosum (poris 
^amygdaliformibus“) subito constrictæ; filamenta antheris duplo 
triplove longiora, in flore juniore inflexa, complanata, basi dila- 
tata, apicem versus dorso sub tubulo bisaccato inserta. Stylus 
calyce duplo, corollå parum longior, ineurvus, in capsula matura 
persistens et tum reflexus, superne inerassatus et sub stigmaté 
quinquelobo (lobis erectis) truncatus. Capsula atrofusca, nitida, 
depresso-globosa et in depressione centrali stylo persistente 
coronata. Semina minutissima, scobiformia, arillo laxo, elegan¬ 
ter reticulato et inter areolas elevato-punetato, hine angustato, 
obtuse lineari, illinc infundibuli instar dilatato cineta. 
A Pyrola rotundifoliaj floræ nostræ civi, abunde differt foliis 
multo angustioribus, in petiolum decurrenlibus, squamis scapi magis 
robusli angustioribus et longius acuminalis, bracteis pedicello lon- 
gioribus, antheris basi apiculatis, apice poris obovatis dehiscentibus 
(neque mulicis, poris orbicularibus).— In dissertalione sua de Pyro- 
laceis („Ueber die Familie der Pyrolaceen, insbesondere die Unter- 
familie der Pyroleen“, Linnæa 1856, p. l)cel. A lefe Id duas Thelaiæ 
species e Mexico oriundas nostræ haud parum affines descripsit. 
Quarum altera, P. (Thelaia) Sartorii Alef. 1, c. p. 50, in eodem 
monte Orizaba (vel Citlaltepetl?) leeta (Sartorius) satis superque 
recedit a nostra caule humiliore (dVs" longo), foliis integerrimis, 
in petiolum non decurrentibus, squamis scapi truncatis apice 
mueronatis, racemo brevi quadrifloro, sepalis exacte ovatis, stylo 
corollam æquante, sub stigmate' brevissimo oblique truncato. 
Altera vero, magis, ut videtur, affinis, Thelaia angustifolia Alef. 
(1. c. p. 52), cujus specimina (rarissime ut videtur in herbariis 
oceurrentia) non vidi, ex descriptione 1. c. data tamen differt a 
