BOEKBESPREKING. 89 
2°. Wat hebben de feiten ons wijzer gemaakt omtrent het pro- 
bleem van de constantheid der soort? 
Schrs. opvattingen over erfelijkheid gaan in de eerste plaats uit: 
van de overtuiging, dat men die erfelijkheidsleer in veel nauwer 
relatie moet beschouwen met de Biomechanica, met de leer van de 
factoren van ontwikkeling en van functie, dan men vroeger meende; 
en dat de heele Genetica veel eerder tot bloei was gekomen, indien 
men dat maar eerder had ingezien. 
Van biomechanisch standpunt is erfelijkheid de overbrenging 
van genen, die onder bepaalde omstandigheden de ontwikkelings- 
processen kunnen beinvloeden en zoo dus eveneens tenslotte de 
eigenschappen van de organismen. Die eene biomechanische op- 
vatting der erfelijkheidsleer heeft, kent geen latentheid of inactivi- 
teit der „inherited things’, maar meent dat deze allen, bij hunne 
aanwezigheid in eene cel een bepaald ontwikkelingsproces bein- 
vloeden. Met Roux kent hij twee verschillende soorten van factoren 
in de ontwikkeling, n.l de overgeërfde „determination-factors”, en 
die, die het gevolg zijn van uitwendige omstandigheden, de „reali- 
sation factors”. 
Dit aannemende, noemen de Schrs. deze „inherited things” genen 
in den zin van JOHANNSEN, dus dit als neutrale term gebruikende 
en ze als niet protoplasmatisch beschouwende, en natuurlijk als iets 
geheel anders dan wat men onder „factoren’' pleegt te verstaan. 
Hunne opvatting omtrent de genen blijkt wel ten duidelijkste uit 
de volgende passage: „We have every reason to believe now, 
that every gene is present in the zygote in the same state, that 
every zygote is a fresh beginning, that, in as far as an individual’s 
character can be said to be determined in its germ, they are given 
in the combination of genes present, not in peculiar states of some 
of them. An organism’s qualities, characters, are the result of its 
development, as such they can not be said to be inherited.” Het 
individu is dus afhankelijk van vele ontwikkelingsfactoren, waar- 
van sommigen, de erfelijke, de ontwikkeling inwendig beinvloeden, 
en andere, niet erfelijke, dit uitwendig doen. 
In verband hiermede wordt nu de, reeds bekende opvatting der 
Schrs. over den aard der genen nader uitgewerkt. Zooals bekend 
zouden deze dan niets anders zijn dan betrekkelijk eenvoudige 
chemische substanties, die autokatalytische eigenschappen bezitten, 
