90 BOEKBESPREKING. 
die dus zoodoende hun eigen synthese kunnen bevorderen, en 
die, zonder qualitatieve verandering, zich zelf quantitatief kunnen 
vermeerderen. Deze theorie wordt thans nader in verband gebracht 
met de bekende feiten, en Schrs. meenen hiermede veel onzekers 
te kunnen verklaren. 
Schrs. behooren gelukkig ook tot diegenen der hedendaagsche 
genetici, die in de cytologie een belangrijk hulpmiddel, zoo niet 
het belangrijkste erkennen. Maar hierin durven zij nog niet de 
consequenties geheel te aanvaarden, die zeer klaarblijkelijk de 
resultaten medebrengen van het prachtige werk, dat, onder leiding 
der Amerikaansche School, in de laatste 15 jaar gedaan is. Zelfs 
aarzelen zij met zekerheid]te mogen aannemen, dat de chromosomen 
de dragers zijn van de erfelijke eigenschappen. In hun pogen om 
overeenstemming te zoeken tusschen de bekende feiten en hunne 
autokatalytisch-chemische-genentheorie meenen zij niet sceptisch 
te behoeven te staan tegenover „the chemical processes which we 
can not see or make visible, but which assuredly accompany and 
possibly cause the morphologic phenomena”, maar wel tegenover 
deze, toch heel wat steviger gegrondveste, en, mijns inziens, veel 
beter verklaarbare ,,morphologic phenomena” zelf. Op grond van 
zeer losse theoretische overwegingen neigen zij er toe, de ver- 
klaring te moeten zoeken in, wat zij zelf noemen, eene modificatie 
van DE VRIES’ intracellulaire-pangenesis-theorie: ,,.... that inside 
the nucleus a complete set of genes is somehow kept intact, where 
as the cytoplasm of the different cells of one individual may be 
very different in different cells, to the point where one or two 
genes may be quantitatively preponderant.” 
Evenals over dit probleem laten zij hunne phantasie vrij spel 
over eenige andere, die misschien ook wel te verklaren zouden 
zijn met hunne niet-protoplasmatische genen-theorie. Het wil mij 
toeschijnen, dat deze theorie nog te weinig stevige grondslagen 
heeft, om met een, zij het ook zeer klein, vermoeden van waar- 
schijnlijkheid, de eene hypothese aan de andere vast te knoopen. 
Van werkelijk zeer groot belang is de bespreking van de varia- 
biliteit. Het behoeft geen verder betoog, dat waarlijk het eerste 
probleem der evolutie een zoeken is naar de oorzaken der varia- 
biliteit. En wanneer deze oorzaken gevonden zijn, eerst dan komt 
het groote probleem der evolutieleer voor den dag: welke oor- 
