ENKELE HOLLANDSCHE GROENTE-ERWTEN I. 29 
onder de 13 paarsbloeiende planten met gekleurde zaadhuid waren 
5 gestippelde en 8 ongestippelde (Splitsing wit-paarsbloei 3—13). 
Zoowel bij 31—1 als bij 31—2 werd opgemerkt, dat de stippeling 
bij groenzaadlobbige zaden minder intensief is dan bij geelzaad- 
lobbige. Het is daarom mogelijk, dat bij de zooeven genoemde 
als ongestippeld beschreven groenzaadlobbige zaden met gekleurde 
zaadhuid de stippeling zeer zwak en bijna onzichtbaar is geweest. 
Op het feit, dat in de Fo de verhouding gestippeld-ongestippeld 
andersom is als in de Fs komen wij verderop nog terug. 
31—4 Behalve de bevestiging van de constantheid der groene 
cotylen en het splitsen 1:3 van de geelzaadlobbige heterozygo- 
ten, en dezelfde verhoudingen voor de bloemkleur gaf de Fy, de 
volgende resultaten te zien: 
Van de paarsbloeiende, (dus met gepigmenteerde zaadhuid) wa- 
ren de zaden bij 12 planten gestippeld, bij 3 ongestippeld. 
In de F-series in 1920 bleek le dat de afwezigheid van stip- 
peling overal constant bleef, 2e dat de gestippelde geen van allen 
constant waren. De spliting was als volgt. 

Fo nummer gestippeld F3 opgestippeld 
31—4— 3 4 8 
Aid 3 7 
» —1l 3 22 
» —16 2 3 
» —19 Jo 8 
» —22 2 10 
samen 16 RES 
Het is opvallend dat waar in de F de verhouding gestippeld- 
ongestippeld is als 12 : 3 deze verhouding in de F3 bijkans omgekeerd 
is (16:58). In de groepen 31—1 en 31—2 was dit ook reeds het 
geval. De verklaring hiervoor moet onzes inziens gevonden wor- 
den in de eigenaardigheid van het oogstjaar. De ontwikkeling van 
de paarse stippels is bij de heterozygoten blijkbaar zeer afhan- 
kelijk van uitwendige invloeden. Het jaar 1920 was in het alge- 
meen slecht voor erwten en is dan ook zeer waarschijnlijk ongunstig 
. geweest voor de volledige rijping en in het bijzonder voor de 
ontwikkeling van het pigment in de zaadhuid zoodat een groot 
aantal van de hetorozygoten voor den stippelfactor een schijnbaar 
effen gekleurde zaadheid behielden. Hiervoor pleit ook het feit, 
